อัล-คุฏูฏ อัล-อะรีเฎาะฮ์

โครงร่างหลักของรากฐานที่ศาสนาของชีอะฮ์อิมามียะฮ์อิษนาอะชะรียะฮ์ (สิบสองอิมาม) ตั้งอยู่

โดยนักเขียนมุสลิมผู้ยิ่งใหญ่

อัส-สัยยิด มุหิบบุดดีน อัล-เคาะฏีบ

(หน้านี้เป็นหน้าว่าง ไม่มีข้อความ)

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ

ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ

(หน้านี้เป็นหน้าว่าง ไม่มีข้อความให้แปล)

บทนำ

มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก ขอการประสาทพรและความสันติจงมีแด่ผู้ทรงเกียรติที่สุดในบรรดาเราะซูล ตลอดจนวงศ์วานและบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านทั้งมวล

อัมมาบะอ์ดุ: การเรียกร้องที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีหลังนี้ให้มีการ "ประสานความใกล้ชิด" ระหว่างศาสนาของชีอะฮ์อิมามียะฮ์อิษนาอะชะรียะฮ์ (สิบสองอิมาม) กับผู้ที่เห็นต่างจากพวกเขา ได้แก่ อะฮ์ลุสซุนนะฮ์ ซัยดียะฮ์ และอิบาฎียะฮ์ ได้ดึงความสนใจให้หันมาศึกษาเรื่องนี้อย่างเป็นวิชาการ ท่านผู้ทรงเกียรติ นักเขียนมุสลิมผู้ยิ่งใหญ่ อัส-สัยยิด มุหิบบุดดีน อัล-เคาะฏีบ ได้ทำการศึกษาดังกล่าวจากตำราหลักของชีอะฮ์ เพื่อสืบหาช่องทางแห่งการประสานความใกล้ชิดในตำราเหล่านั้น และเป็นที่ประจักษ์แก่ท่านว่าสิ่งนั้นเป็นไปไม่ได้ เพราะบรรดาผู้วางรากฐานของศาสนาชีอะฮ์มิได้เหลือช่องทางใด ๆ ไว้ในหลักการของพวกเขาสำหรับการประสานความใกล้ชิดนี้ หลังจากที่พวกเขาได้สร้างมันขึ้นบนเสาหลักที่ขัดแย้งกับสิ่งที่ท่านนบี ﷺ ได้นำมา และที่ท่านได้เรียกร้องบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านไปสู่ อีกทั้งท่านได้ละพวกเขาไว้ภายหลังท่านบนแนวทางที่ชัดแจ้งและสว่างไสว ไม่มีผู้ใดเบี่ยงเบนออกจากแนวทางนั้น นอกจากเขาจะต้องพินาศ

และเนื่องจากข้อความที่ยกมาอ้างในการศึกษานี้ล้วนนำมาจากตำราที่เป็นที่ยึดถือของกลุ่มอิมามียะฮ์อิษนาอะชะรียะฮ์

ليحيى من حيى عن بينة ويهلك من هلك عن بينة

…และระบุแหล่งอ้างอิงไว้ด้วยเลขหน้า พร้อมแจ้งฉบับพิมพ์ของหนังสือที่นำมาอ้างอิง ไม่มีผู้ใดสามารถโต้แย้งในเรื่องนี้ได้ ด้วยเหตุนี้ เราจึงเห็นควรนำเสนอสิ่งเหล่านี้ต่อสายตาของผู้คน «เพื่อให้ผู้ที่มีชีวิตได้มีชีวิตอยู่บนหลักฐานอันชัดแจ้ง และผู้ที่พินาศได้พินาศไปบนหลักฐานอันชัดแจ้ง» (ซูเราะฮ์อัล-อันฟาล 8:42) และอัลลอฮ์ทรงเป็นผู้คุ้มครองบรรดาผู้ได้รับทางนำ

มุฮัมมัด นะศีฟ

ประเด็นว่าด้วยการตักรีบ (การสร้างความใกล้ชิด) ระหว่างมัซฮับและกลุ่มต่าง ๆ ในอิสลาม

การทำให้มุสลิมใกล้ชิดกันทั้งในด้านความคิด ความเชื่อมั่น แนวทาง และเป้าหมายของพวกเขา ถือเป็นเจตนารมณ์อันยิ่งใหญ่ที่สุดประการหนึ่งของอิสลาม และเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดประการหนึ่งแห่งความเข้มแข็ง การฟื้นฟู และการปฏิรูป อีกทั้งยังเป็นความดีงามแก่ประชาชาติและประชาคมของพวกเขาในทุกยุคทุกสมัยและทุกสถานที่

การเรียกร้องสู่การตักรีบนี้ หากปราศจากเจตนาแอบแฝง และรายละเอียดของมันไม่ก่อให้เกิดความเสียหายที่มากเกินกว่าประโยชน์ที่คาดหวังไว้ มุสลิมทุกคนก็จำเป็นต้องตอบรับ และร่วมมือกับมุสลิมทั้งหลายเพื่อให้มันประสบความสำเร็จ

ในช่วงหลายปีหลังมานี้ มีการพูดถึงการเรียกร้องนี้กันมาก จากนั้นอิทธิพลของมันก็ขยายตัวจนไปถึงอัล-อัซฮัร ซึ่งเป็นสถาบันศาสนาที่มีชื่อเสียงและใหญ่ที่สุดของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ผู้สังกัดมัซฮับฟิกฮ์ทั้งสี่ อัล-อัซฮัรจึงรับเอาแนวคิดการตักรีบนี้มาในขอบเขตที่กว้างกว่าขอบเขตที่ตนยึดถือมาโดยไม่ขาดตอน นับตั้งแต่สมัยเศาะลาหุดดีน อัล-อัยยูบีจนถึงปัจจุบัน อัล-อัซฮัรได้ก้าวออกจากขอบเขตนั้นไปสู่ความปรารถนาที่จะทำความรู้จักกับมัซฮับอื่น ๆ โดยมีมัซฮับชีอะฮ์อิมามียะฮ์อิษนาอะชะรียะฮ์ (สิบสองอิมาม) อยู่ในแนวหน้า และจนถึงขณะนี้อัล-อัซฮัรก็ยังคงอยู่ที่จุดเริ่มต้นของเส้นทางนี้ ด้วยเหตุนี้ ประเด็นอันสำคัญยิ่งนี้จึงสมควรอย่างยิ่งที่จะได้รับการค้นคว้า ศึกษา และนำเสนอ จากมุสลิมทุกคนที่มีความรู้ในเรื่องนี้ พร้อมทั้งพิจารณาสิ่งที่เกี่ยวพันกับมัน ตลอดจนอุปสรรคและผลลัพธ์ที่มันจะนำไปสู่

เนื่องจากประเด็นทางศาสนาโดยธรรมชาติแล้วเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อน การจัดการกับประเด็นเหล่านี้จึงควรกระทำด้วยวิจารณญาณ ความเข้าใจอันลึกซึ้ง และความถูกต้องเหมาะสม ผู้ที่ลงมือศึกษาประเด็นเหล่านี้ควรมีความรู้ที่ชัดแจ้งถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของมัน อยู่บนรัศมีแห่งทางนำจากอัลลอฮ์ และมีความเที่ยงธรรมในการสืบค้นและการตัดสิน เพื่อให้การจัดการนี้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการ และก่อเกิดผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์ อินชาอัลลอฮ์

สิ่งแรกที่เราสังเกตเห็นในเรื่องนี้ และในทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับมากกว่าหนึ่งฝ่าย คือ ปัจจัยที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งที่จะทำให้เรื่องนั้นประสบความสำเร็จ ได้แก่ การที่ทั้งสองฝ่ายหรือทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องตอบสนองซึ่งกันและกัน

เราขอยกตัวอย่างในเรื่องนี้ด้วยประเด็นการสร้างความใกล้ชิด (อัต-ตักรีบ) ระหว่างอะฮ์ลุซซุนนะฮ์กับชีอะฮ์ เป็นที่สังเกตว่ามีการก่อตั้งสถาบันแห่งหนึ่งขึ้นในอียิปต์เพื่อเผยแพร่แนวคิดการสร้างความใกล้ชิดระหว่างทั้งสองฝ่าย โดยได้รับเงินอุดหนุนจากงบประมาณทางการของรัฐชีอะฮ์แห่งหนึ่ง และรัฐชีอะฮ์ผู้ใจกว้างนี้ก็ได้เลือกมอบเกียรติอันนี้ให้แก่เราเป็นการเฉพาะ ด้วยความเอื้อเฟื้ออย่างเป็นทางการเช่นนี้ แต่กลับหวงแหนมิให้ความเอื้อเฟื้อเช่นเดียวกันนี้แก่ตนเองและแก่ผู้ที่ถือมัซฮับเดียวกับตน จึงไม่ยอมใจกว้างเช่นนี้ในการก่อตั้งสถาบันเพื่อการสร้างความใกล้ชิดขึ้นที่ «เตหะราน» หรือ «กุม» หรือ «นะญัฟ» หรือ «ญะบัลอามิล» หรือศูนย์กลางอื่น ๆ ของการโฆษณาชวนเชื่อและการเผยแพร่มัซฮับชีอะฮ์⁽¹⁾

⁽¹⁾ การ "เลือกมอบให้ผู้อื่นก่อน" เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากพวกเขาในยุคสมัยต่าง ๆ และนักเผยแผ่ที่พวกเขาส่งออกไปเพื่อจุดประสงค์เช่นนี้ ก็คือบรรดาผู้ที่ทำให้อิรักเปลี่ยนจากดินแดนซุนนะฮ์ที่มีชีอะฮ์เป็นชนกลุ่มน้อย กลายเป็นดินแดนชีอะฮ์ที่มีซุนนะฮ์เป็นชนกลุ่มน้อย ในยุคของอัล-ญะลาล อัส-สุยูฏีย์ ได้มีนักเผยแผ่คนหนึ่งในหมู่พวกเขาเดินทางจากอิหร่านมายังอียิปต์ ซึ่งอัส-สุยูฏีย์ได้กล่าวพาดพิงถึงไว้ในหนังสือของท่าน (อัล-หาวีย์ ลิล-ฟะตาวีย์) ฉบับพิมพ์อัล-มุนีรียะฮ์ เล่ม 1 หน้า 330 และด้วยสาเหตุจากนักเผยแผ่ชาวอิหร่านผู้นั้น อัส-สุยูฏีย์จึงได้เรียบเรียงริสาละฮ์ (มิฟตาหุล-ญันนะฮ์ ฟิล-อิอ์ติศอม บิส-ซุนนะฮ์)

และศูนย์การพิมพ์เผยแพร่เพื่อการโฆษณาชวนเชื่อของชีอะฮ์เหล่านี้ ได้ผลิตหนังสือที่ทำลายแนวคิดเรื่องการทำความเข้าใจและการผสานความใกล้ชิดกันออกมาในช่วงหลายปีหลังนี้ จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ในจำนวนนั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า «อัซ-ซะฮ์รออ์» จำนวนสามเล่ม ซึ่งบรรดาอุละมาอ์แห่งนะญัฟได้จัดพิมพ์เผยแพร่ ในหนังสือเล่มนั้นพวกเขากล่าวถึงอมีรุลมุอ์มินีน อุมัร อิบนุลค็อฏฏ็อบ (ร.ฎ.) ว่า ท่านเป็นโรคชนิดหนึ่งซึ่งไม่มีสิ่งใดรักษาให้หายได้นอกจากน้ำ (อสุจิ) ของผู้ชาย... ท่านอาจารย์อัล-บะชีร อัล-อิบรอฮีมี ประมุขแห่งอุละมาอ์แอลจีเรีย ได้เห็นหนังสือเล่มนั้นด้วยตนเองเมื่อครั้งที่ท่านเดินทางไปเยือนอิรักเป็นครั้งแรก

ดังนั้น จิตวิญญาณอันโสโครกที่ก่อให้เกิดความชั่วช้าทางมัซฮับเช่นนี้ ย่อมมีความจำเป็นต่อการเรียกร้องสู่การผสานความใกล้ชิดมากยิ่งกว่าความจำเป็นของพวกเราชาวอะฮ์ลุซซุนนะฮ์เสียอีก และหากความแตกแยกขั้นพื้นฐานระหว่างเรากับพวกเขาตั้งอยู่บนข้ออ้างของพวกเขาที่ว่า พวกเขามีความจงรักภักดีต่ออะฮ์ลุลบัยต์มากกว่าเรา และตั้งอยู่บนการที่พวกเขาซ่อนเร้น ไม่สิ แต่เปิดเผยความเคียดแค้นและความอาฆาตพยาบาทต่อบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ผู้ซึ่งอิสลามได้ตั้งมั่นอยู่บนบ่าของพวกท่าน ถึงขั้นที่พวกเขากล่าวถ้อยคำอันสกปรกเช่นนี้เกี่ยวกับอมีรุลมุอ์มินีน อุมัร อิบนุลค็อฏฏ็อบ (ร.ฎ.) แล้ว ความเป็นธรรมย่อมเรียกร้องให้พวกเขาเป็นฝ่ายเริ่มต้นลดความเคียดแค้นและความอาฆาตพยาบาทที่มีต่อบรรดาอิมามแห่งอิสลามรุ่นแรกเสียก่อน และให้พวกเขาขอบคุณอะฮ์ลุซซุนนะฮ์สำหรับจุดยืนอันสูงส่งที่มีต่ออาลุลบัยต์ และการที่อะฮ์ลุซซุนนะฮ์ไม่เคยบกพร่องแม้แต่น้อยในหน้าที่ของการให้ความเคารพยกย่องและให้เกียรติแก่พวกท่าน เว้นเสียแต่ว่าความบกพร่องของเราต่ออาลุลบัยต์จะหมายถึงการที่เราไม่ได้ยึดถือพวกท่านเป็นพระเจ้าที่เราเคารพสักการะร่วมกับอัลลอฮ์ ดังที่ปรากฏให้เห็นอยู่ ณ สุสานศักดิ์สิทธิ์ (มะชาฮิด) ของพวกเขาซึ่งตั้งอยู่ในอีกฟากหนึ่ง อันเป็นฝ่ายที่ต้องการให้มีการผสานความใกล้ชิดระหว่างเรากับพวกเขา

แท้จริงแล้ว การตอบสนองซึ่งกันและกันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ระหว่างทั้งสองฝ่ายที่ต้องการให้เกิดความเข้าใจและการผสานความใกล้ชิด…

ระหว่างทั้งสองฝ่าย และการตอบรับซึ่งกันและกันจะไม่เกิดขึ้น เว้นแต่เมื่อขั้วลบได้มาบรรจบกับขั้วบวก และกิจกรรมการเชิญชวนไปสู่การนั้น รวมถึงการทำงานเพื่อให้บรรลุผล ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงฝ่ายเดียวโดยไม่มีอีกฝ่ายหนึ่ง ดังที่เป็นอยู่ในขณะนี้

สิ่งที่กล่าวถึงกรณีที่การสร้างความใกล้ชิด (อัต-ตักรีบ) มีสำนักงานเพียงแห่งเดียวในเมืองหลวงของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ คืออียิปต์ โดยไม่มีในเมืองหลวงของมัซฮับชีอะฮ์ ทั้งที่นั่นมีศูนย์การเผยแพร่ที่คึกคักอย่างยิ่งในการโฆษณาชวนเชื่อให้แก่มัซฮับของตน และในการรุกรานผู้อื่น ก็กล่าวได้เช่นเดียวกันกับกรณีการบรรจุวิชาว่าด้วยการสร้างความใกล้ชิดนี้ไว้ในหลักสูตรการศึกษาของอัล-อัซฮัร ก่อนที่จะมีสิ่งตอบแทนหรือสิ่งที่เทียบเคียงกันในสถาบันการสอนของชีอะฮ์ หากเรื่องนี้ยังคงจำกัดอยู่เพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในสองฝ่าย หรือในบรรดาฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ดังที่เป็นจริงอยู่ในขณะนี้ ก็ไม่อาจหวังได้ว่าจะประสบความสำเร็จ ทั้งนี้หากมันไม่ก่อให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ที่ไม่น่าพึงปรารถนาเสียก่อน

และวิธีการทำความรู้จักกันที่ไร้สาระที่สุดประการหนึ่ง คือการเริ่มต้นจากเรื่องปลีกย่อย (ฟุรูอ์) ก่อนเรื่องหลักการพื้นฐาน (อุศูล)

นิติศาสตร์อิสลาม (อัล-ฟิกฮ์ อัล-อิสลามี)

นิติศาสตร์อิสลามในทัศนะของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์และในทัศนะของชีอะฮ์นั้น มิได้ย้อนกลับไปสู่หลักการพื้นฐานที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับร่วมกัน การบัญญัติทางนิติศาสตร์ของอิมามทั้งสี่แห่งอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ตั้งอยู่บนรากฐานที่แตกต่างจากรากฐานที่การบัญญัติทางนิติศาสตร์ของชีอะฮ์ตั้งอยู่ ตราบใดที่ยังไม่เกิดความเข้าใจร่วมกันในรากฐานและหลักการพื้นฐานเหล่านี้ก่อนที่จะไปง่วนอยู่กับเรื่องปลีกย่อยของมัน และตราบใดที่ยังไม่มีการตอบรับซึ่งกันและกันในเรื่องนี้จากทั้งสองฝ่าย ในสถาบันการศึกษาศาสนาของทั้งสองกลุ่ม ก็ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะเสียเวลาไปกับเรื่องปลีกย่อยก่อนหลักการพื้นฐาน

ทั้งนี้ เรามิได้หมายถึงอุศูลุลฟิกฮ์ (หลักนิติศาสตร์) แต่หมายถึงอุศูลุดดีน (หลักศาสนา) ของทั้งสองฝ่ายนับตั้งแต่รากเหง้าดั้งเดิมของมัน

ประเด็นเรื่องตะกียะฮ์

อุปสรรคประการแรกที่ขวางกั้นการตอบรับกันอย่างแท้จริงและจริงใจระหว่างเรากับพวกเขา คือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า «ตะกียะฮ์» เพราะมันเป็นหลักความเชื่อทางศาสนาที่อนุญาตให้พวกเขาแสดงออกต่อเราแตกต่างจากสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจ ผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ในหมู่พวกเราจึงถูกหลอกด้วยสิ่งที่พวกเขาแสดงออก คือความปรารถนาที่จะทำความเข้าใจและสร้างความใกล้ชิดกัน ทั้งที่พวกเขาไม่ได้ต้องการเช่นนั้น ไม่พอใจในสิ่งนั้น และไม่ได้ทำงานเพื่อสิ่งนั้น เว้นแต่จะให้การเข้าหากันนั้นมาจากฝ่ายเดียว ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งยังคงอยู่ในความโดดเดี่ยวของตน โดยไม่ขยับเขยื้อนออกมาแม้เพียงเส้นผม และต่อให้ผู้แสดงบทบาทตะกียะฮ์ในหมู่พวกเขาสามารถทำให้เราเชื่อได้ว่าพวกเขาได้ก้าวเข้ามาหาเราบ้างแล้วสักสองสามก้าว มวลชนชีอะฮ์ทั้งหมด ทั้งชนชั้นนำและสามัญชน ก็ยังคงแยกตัวออกจากผู้แสดงในละครตลกนี้ และไม่ยอมรับว่าผู้ที่พูดในนามของพวกเขานั้นมีสิทธิ์ที่จะพูดแทนพวกเขาได้

การจาบจ้วงอัลกุรอานอันทรงเกียรติ

แม้แต่อัลกุรอาน ซึ่งควรจะเป็นแหล่งอ้างอิงที่รวมเราและพวกเขาไว้ด้วยกันในการเข้าหากันสู่ความเป็นเอกภาพ อุศูลุดดีนของพวกเขาก็ตั้งอยู่บนการตีความ (ตะอ์วีล) อายะฮ์ต่าง ๆ ของอัลกุรอานมาตั้งแต่ราก และบิดเบือนความหมายของอายะฮ์เหล่านั้นไปเป็นอย่างอื่น ที่ไม่ใช่สิ่งที่บรรดาศอฮาบะฮ์ได้เข้าใจมาจากท่านนบี ﷺ และไม่ใช่สิ่งที่บรรดาอิมามแห่งอิสลามได้เข้าใจมาจากคนรุ่นที่อัลกุรอานถูกประทานลงมาแก่พวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น หนึ่งในนักวิชาการคนสำคัญแห่งนะญัฟ คือ ฮัจญีมีรซา

ฮุเซน บิน มุหัมมัด ตะกีย์ อัน-นูรีย์ อัฏ-ฏับริซีย์ ซึ่งพวกเขาให้เกียรติเขาอย่างสูงยิ่ง ถึงขนาดที่เมื่อเขาเสียชีวิตในปี ฮ.ศ. 1320 พวกเขาได้ฝังเขาไว้ในอาคารของมัชฮัดอัล-มุรตะฎอวีย์ที่เมืองนะญัฟ ณ อีวาน (ระเบียงโถง) ของห้องของบานูอัล-อุซมา ธิดาของสุลฏอนอัน-นาศิร ลิดีนิลลาฮ์ อีวานนี้เป็นของห้องฝั่งกิบละฮ์ ทางขวามือของผู้ที่เข้าสู่ลานอัล-มุรตะฎอวีย์จากประตูกิบละฮ์ในนะญัฟอัล-อัชร็อฟ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในทัศนะของพวกเขา

นักวิชาการชาวนะญัฟผู้นี้ได้ประพันธ์หนังสือเล่มหนึ่งในปี 1292 ขณะที่เขาพำนักอยู่ที่นะญัฟใกล้กับกุบูรที่ถูกอ้างว่าเป็นของอิมามอะลี เขาตั้งชื่อหนังสือนั้นว่า «ฟัศลุลค็อฏฏ็อบ ฟี อิษบาติ ตะห์รีฟิ กิตาบิ ร็อบบิลอัรบาบ» (ถ้อยคำชี้ขาดในการยืนยันการบิดเบือนคัมภีร์ของพระผู้อภิบาลแห่งบรรดาผู้เป็นนาย) ในหนังสือเล่มนี้เขาได้รวบรวมตัวบทนับร้อยจากบรรดาอุละมาอ์และมุจญ์ตะฮิดของชีอะฮ์ในยุคสมัยต่าง ๆ ซึ่งระบุว่า อัลกุรอานได้ถูกเพิ่มเติมและถูกตัดทอน

หนังสือของอัฏ-ฏับริซีย์เล่มนี้ได้รับการตีพิมพ์ที่อิหร่านในปี ฮ.ศ. 1289 และเมื่อตีพิมพ์ออกมาก็เกิดความอื้ออึงขึ้นรอบตัวหนังสือ เพราะพวกเขาต้องการให้การสร้างความเคลือบแคลงสงสัยในความถูกต้องของอัลกุรอานคงจำกัดอยู่เฉพาะในหมู่คนวงในของพวกเขา และกระจัดกระจายอยู่ในหนังสือนับร้อยเล่มที่เป็นที่ยอมรับในหมู่พวกเขา และไม่ต้องการให้เรื่องทั้งหมดนั้นถูกรวบรวมไว้ในหนังสือเล่มเดียวที่ถูกตีพิมพ์ออกมานับพัน ๆ ฉบับ จนฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาได้อ่าน แล้วกลายเป็นหลักฐานมัดตัวพวกเขาที่ปรากฏต่อสายตาของทุกคน

เมื่อผู้มีปัญญาในหมู่พวกเขาได้แสดงข้อสังเกตเหล่านี้ออกมา ผู้ประพันธ์ก็ได้คัดค้านพวกเขาในเรื่องนี้ และได้ประพันธ์หนังสืออีกเล่มหนึ่งชื่อว่า «ร็อดดุ บะอฺฎิชชุบุฮาต อัน ฟัศลิลค็อฏฏ็อบ ฟี อิษบาติ ตะห์รีฟิ กิตาบิ ร็อบบิลอัรบาบ» (การตอบโต้ข้อคลุมเครือบางประการต่อหนังสือฟัศลุลค็อฏฏ็อบในการยืนยันการบิดเบือนคัมภีร์ของพระผู้อภิบาลแห่งบรรดาผู้เป็นนาย) เขาได้เขียนคำแก้ต่างนี้ในช่วงบั้นปลายชีวิต ราวสองปีก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และพวกเขาได้ตอบแทนความพยายามของเขาในการพิสูจน์ว่าอัลกุรอานถูกบิดเบือนนี้ ด้วยการฝังเขาไว้ ณ สถานที่อันโดดเด่นแห่งนั้นในอาคารของมัชฮัดอัล-อะละวีย์ที่เมืองนะญัฟ

ในบรรดาสิ่งที่นักวิชาการแห่งนะญัฟผู้นี้ยกมาเป็นหลักฐานว่าอัลกุรอานถูกตัดทอน คือการที่เขานำเสนอซูเราะฮ์หนึ่งไว้ในหน้า 180 ของหนังสือของเขา ซึ่งชีอะฮ์เรียกว่า "ซูเราะฮ์อัล-วิลายะฮ์" ในซูเราะฮ์นั้นกล่าวถึงวิลายะฮ์ (สถานะผู้นำ) ของอะลี ว่า «โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงศรัทธาต่อนบีและวะลีย์ทั้งสอง ซึ่งเราได้ส่งมาเพื่อชี้นำพวกเจ้าสู่แนวทางอันเที่ยงตรง ...» อาจารย์มุฮัมมัด อะลี สุอูดีย์ ผู้เป็นที่เชื่อถือและไว้วางใจได้ ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าผู้เชี่ยวชาญของกระทรวงยุติธรรมในอียิปต์ และเป็นหนึ่งในศิษย์ใกล้ชิดของเชคมุฮัมมัด อับดุฮ์ ได้เห็นซูเราะฮ์นี้ในต้นฉบับมุศหัฟลายมือของอิหร่าน ซึ่งอยู่ในครอบครองของนักบูรพาคดีชื่อบราวน์ เขาจึงคัดลอกบรรทัดเหล่านี้ด้วยการถ่ายภาพ โดยเหนือบรรทัดภาษาอาหรับมีคำแปลเป็นภาษาอิหร่าน (เปอร์เซีย) กำกับอยู่ และนอกจากที่อัฏ-เฏาะบัรซีย์ได้บันทึกซูเราะฮ์นี้ไว้ในหนังสือของเขา "ฟัศลุลค็อฏฏ็อบ ฟี อิษบาต ตะห์รีฟ กิตาบ ร็อบบิลอัรบาบ" (ข้อชี้ขาดในการพิสูจน์การบิดเบือนคัมภีร์ของพระผู้อภิบาลแห่งบรรดาผู้อภิบาล) แล้ว ซูเราะฮ์นี้ยังปรากฏอยู่ในหนังสือของพวกเขาชื่อ "ดะบิสตาน มะซาฮิบ" ซึ่งเป็นภาษาอิหร่าน (เปอร์เซีย) ผู้แต่งคือมุหสิน ฟานี อัล-กัชมีรีย์ หนังสือเล่มนี้ได้รับการตีพิมพ์ในอิหร่านหลายครั้ง และนักบูรพาคดีผู้รอบรู้ชื่อเนิลเดเคอได้ถ่ายทอดซูเราะฮ์ที่ถูกกุขึ้นอย่างโกหกต่ออัลลอฮ์นี้จากหนังสือดังกล่าวไว้ในหนังสือของเขา "ประวัติศาสตร์มุศหัฟ" เล่ม 2 หน้า 102 และวารสารเอเชียติกของฝรั่งเศสได้ตีพิมพ์ซูเราะฮ์นี้ในปี ค.ศ. 1842 หน้า 431–439

นักวิชาการแห่งนะญัฟยกซูเราะฮ์อัล-วิลายะฮ์มาเป็นหลักฐานว่าอัลกุรอานถูกบิดเบือน และในทำนองเดียวกัน เขายังยกสิ่งที่ปรากฏในหน้า 289 ของหนังสือ "อัล-กาฟีย์" ฉบับพิมพ์ปี ฮ.ศ. 1278 ที่อิหร่านมาเป็นหลักฐานด้วย หนังสือเล่มนี้มีสถานะในหมู่พวกเขาเทียบเท่ากับเศาะฮีหฺอัล-บุคอรีย์ในหมู่มุสลิม ในหน้าดังกล่าวของหนังสืออัล-กาฟีย์มีข้อความว่า

กลุ่มหนึ่งจากสหายของเราได้รายงานจากสะฮ์ล บิน ซิยาด จากมุฮัมมัด บิน สุลัยมาน

จากสหายบางคนของเขา จากอบูลหะสัน อลัยฮิสสลาม (หมายถึงอบูลหะสันที่สอง คืออะลี บินมูซา อัร-ริฎอ ผู้เสียชีวิตในปี ฮ.ศ. 206) เขากล่าวว่า:

« قلت له جعلت فداك ، أنا نسمع الآيات في القرآن ليس هي عندنا كما نسمعها ، ولا نحسن أن نقرأها كما بلغنا عنكم ، فهل نأثم ؟ فقال : لا . اقرأوا كما تعلمتم فسيجيئكم من يعلمكم » .

«ข้าพเจ้ากล่าวแก่ท่านว่า ขอให้ข้าพเจ้าเป็นเครื่องไถ่แทนท่าน พวกเราได้ยินอายะฮ์ต่าง ๆ ในอัลกุรอานที่ไม่ตรงกับที่เราได้ยินมา และพวกเราก็ไม่สามารถอ่านได้อย่างที่ได้รับรายงานมาจากพวกท่าน เช่นนี้พวกเราจะมีบาปหรือไม่? ท่านตอบว่า ไม่ จงอ่านตามที่พวกท่านได้เรียนมาเถิด แล้วจะมีผู้มาสอนพวกท่าน»

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้อยคำนี้เป็นสิ่งที่ชีอะฮ์อุปโลกน์ขึ้นแล้วอ้างว่าเป็นคำพูดของอิมามของพวกเขา คืออะลี บินมูซา อัร-ริฎอ แต่ความหมายของมันในทัศนะของพวกเขาคือคำวินิจฉัย (ฟัตวา) ว่า ผู้ที่อ่านอัลกุรอานตามที่ผู้คนเรียนกันในมุศหัฟอุษมานีนั้นไม่มีบาป จากนั้นบรรดาชีอะฮ์ชั้นในจะสอนกันเองถึงสิ่งที่ขัดแย้งกับสิ่งนั้น ซึ่งพวกเขาอ้างว่ามีอยู่ หรือเคยมีอยู่ ณ บรรดาอิมามของพวกเขาจากอะฮ์ลุลบัยต์

การเปรียบเทียบระหว่างอัลกุรอานที่ถูกกล่าวอ้างนี้ ซึ่งพวกเขาบางคนกระซิบบอกกันอย่างลับ ๆ และไม่เปิดเผยออกมา โดยปฏิบัติตามอะกีดะฮ์ตะกียะฮ์⁽¹⁾ กับอัลกุรอานที่เป็นที่รู้จักและแพร่หลาย ซึ่งถูกบันทึกไว้ในมุศหัฟอุษมานี คือสิ่งที่หุสัยน์ บินมุหัมมัด ตะกีย์ อัน-นูรี อัฏ-เฏาะบัรซี ได้เขียนหนังสือของเขา (ฟัศลุลค็อฏฏ็อบ ฟี อิษบาต ตะห์รีฟ กิตาบ ร็อบบิลอัรบาบ — คำวินิจฉัยเด็ดขาดในการพิสูจน์ว่าคัมภีร์ของพระผู้อภิบาลแห่งบรรดาผู้อภิบาลถูกบิดเบือน) ขึ้นมาเพื่อดำเนินการ และไม่ว่าชีอะฮ์จะแสร้งแสดงตนว่าปลีกตัวออกห่างจากหนังสือของอัน-นูรี อัฏ-เฏาะบัรซี มากเพียงใด โดยปฏิบัติตามอะกีดะฮ์ตะกียะฮ์ก็ตาม แต่หนังสือเล่มนี้ก็บรรจุตัวบทนับร้อย ๆ บทจากบรรดาอุละมาอ์ของพวกเขา

⁽¹⁾ ในบรรดาชื่อที่แพร่หลายในหมู่พวกเขาคือ «ตะกีย์» ตัวอย่างเช่น บิดาของอัน-นูรี อัฏ-เฏาะบัรซี ผู้เขียนหนังสือ (ฟัศลุลค็อฏฏ็อบ ฟี อิษบาต ตะห์รีฟ กิตาบ ร็อบบิลอัรบาบ) พวกเขานำชื่อนี้มาจากคำว่า «ตะกียะฮ์» มิใช่จากคำว่า «ตักวา» ดังนั้นบิดาที่ตั้งชื่อบุตรของตนเมื่อแรกเกิดว่า «ตะกีย์» ก็เพื่อเป็นนิมิตหมายที่ดีว่าบุตรของเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในการตะกียะฮ์ และในการยึดถือความเชื่ออื่นที่ไม่ใช่สิ่งที่เขาแสดงออกต่อชาวมุสลิม

ในตำราที่เชื่อถือได้ของพวกเขา ซึ่งยืนยันว่าพวกเขาเชื่ออย่างแน่วแน่ในการบิดเบือน (อัลกุรอาน) และศรัทธาในเรื่องนั้น แต่พวกเขาไม่ต้องการให้เกิดความอื้ออึงขึ้นรอบ ๆ อะกีดะฮ์ของพวกเขาในเรื่องอัลกุรอานนี้ ผลที่ตามมาก็คือ มีอัลกุรอานอยู่สองฉบับ ฉบับหนึ่งเป็นฉบับทั่วไปที่รู้จักกันดี ส่วนอีกฉบับหนึ่งเป็นฉบับเฉพาะที่ถูกปกปิดไว้ ซึ่งรวมถึงซูเราะฮ์อัล-วิลายะฮ์ด้วย การทำเช่นนี้ก็คือการปฏิบัติตามถ้อยคำที่พวกเขาอุปโลกน์ขึ้นแล้วอ้างว่าเป็นคำพูดของอิมามของพวกเขา คืออะลี อิบนุ มูซา อัร-ริฎอ ที่ว่า «จงอ่านตามที่พวกท่านได้เรียนมาเถิด แล้วจะมีผู้ที่มาสอนพวกท่านเอง»

اقرأوا كما تعلمتم ، فسيجيئكم من يعلمكم

ในบรรดาสิ่งที่ชีอะฮ์กล่าวอ้างว่าถูกตัดออกไปจากอัลกุรอาน ได้แก่อายะฮ์ «และเราได้ทำให้อะลีเป็นบุตรเขยของเจ้า» พวกเขาอ้างว่าอายะฮ์นี้ถูกตัดออกไปจากซูเราะฮ์อะลัมนัชเราะห์ และพวกเขาไม่รู้สึกละอายต่อคำกล่าวอ้างนี้เลย ทั้งที่รู้ดีว่าซูเราะฮ์อะลัมนัชเราะห์เป็นซูเราะฮ์มักกียะฮ์ ขณะที่อะลี (ร.ฎ.) ยังไม่ได้เป็นบุตรเขยของท่านนบี ﷺ ในขณะที่อยู่ที่มักกะฮ์ บุตรเขยเพียงคนเดียวของท่านที่นั่นคืออัล-อาศ อิบนุ อัร-เราะบีอ์ อัล-อุมะวี (ร.ฎ.) ผู้ซึ่งท่านนบี ﷺ ได้กล่าวชมเชยบนมิมบัรของมัสยิดของท่านในคราวที่อะลี (ร.ฎ.) ประสงค์จะแต่งงานกับบุตรสาวของอบูญะฮัลซ้อนกับฟาฏิมะฮ์ (ร.ฎ.) แล้วฟาฏิมะฮ์ (ร.ฎ.) ได้ไปร้องทุกข์เรื่องนั้นต่อบิดาของนาง ﷺ และหากอะลี (ร.ฎ.) เป็นบุตรเขยของท่านนบี ﷺ โดยแต่งงานกับบุตรสาวคนหนึ่งของท่าน อัลลอฮ์ก็ได้ทรงทำให้อุษมาน อิบนุ อัฟฟาน (ร.ฎ.) เป็นบุตรเขยของท่านโดยแต่งงานกับบุตรสาวของท่านถึงสองคน และเมื่อบุตรสาวคนที่สองเสียชีวิตลง ท่านนบี ﷺ ได้กล่าวแก่เขาว่า «หากเรามีบุตรสาวคนที่สาม เราก็จะให้เธอแต่งงานกับท่านอีก»

لو كانت لنا ثالثة لزوجناكها

وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا۟ فِى ٱلْيَتَـٰمَىٰ

นักวิชาการของพวกเขา อบูมันศูร อะห์มัด อิบนุ อะลี อิบนุ อบีฏอลิบ อัฏ-เฏาะบัรซี (หนึ่งในบรรดาอาจารย์ของอิบนุ ชะฮ์ร์ อาชูบ ผู้เสียชีวิตในปี 588) กล่าวอ้างไว้ในหนังสือของเขา «อัล-อิห์ติญาจ อะลา อะฮ์ลิล-ละญาจ» ว่า อะลี (ร.ฎ.) ได้กล่าวแก่ซินดีก (ผู้นอกรีต) คนหนึ่ง (โดยไม่ได้ระบุชื่อ) ว่า «ส่วนการที่ท่านพบว่าพระดำรัสของอัลลอฮ์ตะอาลาที่ว่า «และหากพวกเจ้าเกรงว่าจะไม่ให้ความเป็นธรรมแก่เด็กกำพร้า…» (ซูเราะฮ์อัน-นิสาอ์ 4:3) นั้นไม่สอดคล้องกัน…

فَٱنكِحُوا۟ مَا طَابَ لَكُم مِّنَ ٱلنِّسَآءِ

…«ก็จงแต่งงานกับผู้หญิงที่พวกเจ้าพอใจ» (ซูเราะฮ์อันนิซาอ์ 4:3) ความยุติธรรมต่อเด็กกำพร้านั้นไม่ได้คล้ายคลึงกับการแต่งงานกับผู้หญิง และใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะเป็นเด็กกำพร้า นี่คือสิ่งที่ข้าได้กล่าวไว้ก่อนแล้วว่าพวกมุนาฟิก⁽¹⁾ได้ตัดทิ้งไปจากอัลกุรอาน ระหว่างถ้อยคำเกี่ยวกับเด็กกำพร้ากับการแต่งงานกับผู้หญิง ซึ่งเป็นถ้อยคำและเรื่องราวต่าง ๆ มากกว่าหนึ่งในสามของอัลกุรอาน

พวกเขาโกหกแม้กระทั่งต่ออะลี

นี่คือส่วนหนึ่งของการโกหกที่พวกเขากุขึ้นอ้างถึงอะลี (ร.ฎ.) หลักฐานคือ ในช่วงที่ท่านดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ของบรรดามุสลิม ท่านมิได้ประกาศเปิดเผยหนึ่งในสามที่อ้างว่าตกหล่นไปจากอัลกุรอานในตำแหน่งนี้ ท่านมิได้สั่งให้มุสลิมบันทึกส่วนนั้นไว้ ยึดถือทางนำของมัน หรือปฏิบัติตามบทบัญญัติของมันเลย

ความยินดีของบรรดามิชชันนารี

เมื่อหนังสือ "ฟัศลุลค็อฏฏอบ ฟี อิษบาติ ตะห์รีฟิ กิตาบิ ร็อบบิลอัรบาบ" (ข้อชี้ขาดในการยืนยันการบิดเบือนคัมภีร์ของพระผู้อภิบาลแห่งบรรดาผู้อภิบาล) ปรากฏขึ้น และแพร่หลายในแวดวงชีอะฮ์และแวดวงอื่น ๆ ในอิหร่าน

⁽¹⁾ คำว่า "พวกมุนาฟิก" ในที่นี้ อบูมันศูร อัฏฏ็อบริซีย์ หมายถึงบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ผู้ซึ่งได้รวบรวมอัลกุรอาน ทั้งที่อะลี บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) เองก็ได้ใช้อัลกุรอานตามรูปแบบการเขียนแบบอุษมานีย์ในช่วงที่ท่านดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ หากถ้อยคำที่ถูกกุขึ้นอ้างว่าออกมาจากปากของอะลีในหนังสือ "อัลอิห์ติญาจ อะลา อะฮ์ลิลลิญาจ" นี้ มาจากอะลี (ร.ฎ.) จริง ก็ย่อมถือเป็นการทรยศต่ออิสลามจากตัวท่าน เพราะท่านมีหนึ่งในสามของอัลกุรอานที่สูญหายอยู่กับตัว แต่กลับไม่เปิดเผย ไม่ปฏิบัติตาม และไม่สั่งให้ผู้คนเผยแพร่ อย่างน้อยก็ในช่วงที่ท่านเป็นเคาะลีฟะฮ์ ทั้งที่ไม่มีอุปสรรคใด ๆ ขัดขวางท่านเลย ดังนั้นการที่ท่านปกปิดอัลกุรอานจำนวนเท่านี้ไว้ด้วยความพอใจและสมัครใจ ย่อมเป็นนิฟาก (หากเป็นความจริงว่าท่านคือผู้กล่าวคำเพ้อเจ้อนี้) จากตรงนี้ท่านจะรู้ว่า อบูมันศูร อัฏฏ็อบริซีย์ ผู้แต่งหนังสือ "อัลอิห์ติญาจ อะลา อะฮ์ลิลลิญาจ" ได้ด่าทออะลีเองด้วยหนังสือเล่มนี้ และกล่าวหาว่าท่านทรยศและปฏิเสธศรัทธา ก่อนที่เขาจะด่าทอบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ และกล่าวหาว่าพวกเขาเป็นมุนาฟิกเสียอีก

…และเมืองอื่นๆ เมื่อแปดสิบกว่าปีก่อน หนังสือเล่มนี้อัดแน่นไปด้วยเรื่องโกหกทำนองนี้นับสิบนับร้อยเรื่องที่กุขึ้นใส่อัลลอฮ์และใส่บรรดาผู้ที่ดีเลิศที่สุดในหมู่ปวงบ่าวของพระองค์ บรรดามิชชันนารีผู้เป็นศัตรูของอิสลามต่างยินดีกับหนังสือเล่มนี้และแปลเป็นภาษาของพวกเขา มุหัมมัด มะฮ์ดี อัล-อัศฟะฮานี อัล-กาซิมี ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ในเล่มที่สอง หน้า 90 ของหนังสือของเขาชื่อ (อะห์สะนุลวะดีอะฮ์) ซึ่งเป็นภาคผนวกของหนังสือของพวกเขาชื่อ (เราเฎาะตุลญันนาต)

นอกจากนี้ ยังมีตัวบทที่ชัดแจ้งสองตัวบทในหนังสือที่เปรียบเสมือน "บุคอรี" ของพวกเขา ซึ่งมีชื่อว่า (อัล-กาฟี) ของอัล-กุลัยนี ตัวบทแรก⁽¹⁾ อยู่ในหน้า 54 ของฉบับพิมพ์ปี 1278 ที่อิหร่าน มีใจความว่า

«รายงานจากญาบิร อัล-ญุอ์ฟี ว่า ข้าพเจ้าได้ยินอบูญะอ์ฟัร (อะลัยฮิสสลาม) กล่าวว่า ไม่มีผู้ใดในหมู่มนุษย์ที่อ้างว่าตนได้รวบรวมอัลกุรอานไว้ทั้งหมดตามที่ถูกประทานลงมา นอกจากเป็นคนโกหกเท่านั้น และไม่มีผู้ใดได้รวบรวมและท่องจำอัลกุรอานไว้ตามที่อัลลอฮ์ทรงประทานลงมา นอกจากอะลี บิน อบีฏอลิบ และบรรดาอิมามหลังจากเขาเท่านั้น»

ชีอะฮ์ทุกคนที่อ่านหนังสืออัล-กาฟีเล่มนี้ ซึ่งในทัศนะของพวกเขามีฐานะเทียบเท่ากับเศาะฮีห์อัล-บุคอรีในทัศนะของเรา ย่อมศรัทธาต่อตัวบทนี้ ส่วนเราชาวอะฮ์ลุสซุนนะฮ์นั้นกล่าวว่า (แท้จริงชีอะฮ์ได้กุเรื่องนี้ขึ้นใส่อัล-บากิร อบูญะอ์ฟัร เราะหิมะฮุลลอฮ์ หลักฐานก็คือ ท่านอะลี (ร.ฎ.) ผู้เป็นนายของเรานั้น ตลอดช่วงเวลาการดำรงตำแหน่งคอลีฟะฮ์ของท่านขณะอยู่ที่เมืองกูฟะฮ์ ท่านไม่เคยปฏิบัติตามสิ่งอื่นใดนอกจากมุศหัฟที่อัลลอฮ์ทรงโปรดประทานความโปรดปรานแก่พี่น้องของท่าน คือท่านอุษมาน (ร.ฎ.) ผู้เป็นนายของเรา ให้ได้รวบรวมและเผยแพร่ไปยังหัวเมืองต่างๆ และให้การปฏิบัติตามมุศหัฟนั้นแพร่หลายไปทั่วในทุกยุคทุกสมัยจนถึงปัจจุบันและจนถึงวันกิยามะฮ์ หากท่านอะลีมีมุศหัฟอื่นนอกเหนือจากนี้ — ในขณะที่ท่านเป็นคอลีฟะฮ์ผู้ปกครองซึ่งไม่มีผู้ใดโต้แย้งอำนาจของท่านภายในขอบเขตการปกครองของท่าน — ท่านก็ย่อมจะปฏิบัติตามมุศหัฟนั้น และย่อมจะสั่งให้มุสลิมทั้งหลายเผยแพร่มัน…

⁽¹⁾ อยู่ในหน้า 228 ของฉบับพิมพ์ปี ฮ.ศ. 1381

และการปฏิบัติตามสิ่งนั้น และหากว่าท่านมีสิ่งอื่นนอกเหนือจากนั้นแล้วปกปิดไว้จากบรรดามุสลิม ท่านก็ย่อมเป็นผู้ทรยศต่ออัลลอฮ์ ต่อเราะซูลของพระองค์ และต่อศาสนาอิสลาม

ส่วนญาบิร อัล-ญุอ์ฟี ผู้ซึ่งอ้างว่าตนได้ยินถ้อยคำอันเป็นบาปนั้นจากอิมามอบูญะอ์ฟัร มุหัมมัด อัล-บากิร แม้เขาจะเป็นผู้ที่เชื่อถือได้ในหมู่พวกเขา แต่เขาเป็นที่รู้จักในหมู่บรรดาอิมามของมุสลิมว่าเป็นผู้โกหก อบูยะห์ยา อัล-หิมมานี กล่าวว่า ข้าพเจ้าได้ยินอบูหะนีฟะฮ์กล่าวว่า "ในบรรดาผู้ที่ข้าพเจ้าเคยพบเห็น ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นผู้ใดประเสริฐยิ่งกว่าอะฏออ์ และไม่เคยเห็นผู้ใดโกหกยิ่งกว่าญาบิร อัล-ญุอ์ฟี" (ดูบทความของเราในนิตยสารอัล-อัซฮัร หน้า 307 ปี 1372)

และสิ่งที่เป็นเท็จยิ่งกว่าตัวบทแรกนี้ในหนังสือ (อัล-กาฟี) ที่อ้างจากอบูญะอ์ฟัร คือตัวบทที่สองซึ่งถูกกุขึ้นอ้างต่อบุตรของท่าน คือญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก ซึ่งปรากฏอยู่ในหนังสือของพวกท่าน (อัล-กาฟี) เช่นกัน หน้า 57⁽¹⁾ ฉบับพิมพ์ปี 1278 ที่อิหร่าน ดังนี้

عن أبي بصير قال : دخلت على أبي عبد الله . . الى أن قال أبو عبد الله ( أي جعفر الصادق ) : وإن عندنا لمصحف فاطمة عليها السلام . . قال : قلت وما مصحف فاطمة ؟ قال : مصحف فيه مثل قرآنكم هذا ثلاث مرات والله ما فيه من قرآنكم حرف واحد

«จากอบูบะศีร เขากล่าวว่า ข้าพเจ้าได้เข้าไปหาอบูอับดิลลาฮ์ ... จนกระทั่งอบูอับดิลลาฮ์ (คือญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก) กล่าวว่า แท้จริงที่พวกเรามีมุศหัฟของฟาฏิมะฮ์ ขอความสันติจงมีแด่นาง ... เขากล่าวว่า ข้าพเจ้าถามว่า แล้วมุศหัฟของฟาฏิมะฮ์คืออะไร? ท่านตอบว่า เป็นมุศหัฟที่ในนั้นมีเนื้อหาเท่ากับอัลกุรอานของพวกท่านนี้สามเท่า ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ในนั้นไม่มีแม้แต่อักษรเดียวจากอัลกุรอานของพวกท่าน»

ตัวบทของชีอะฮ์เหล่านี้ซึ่งถูกกุขึ้นอ้างต่อบรรดาอิมามแห่งอะฮ์ลุลบัยต์นั้นมีมาแต่โบราณ มุหัมมัด บิน ยะอ์กูบ อัล-กุลัยนี อัร-รอซี ได้บันทึกไว้ในหนังสือ (อัล-กาฟี) เมื่อกว่าหนึ่งพันปีมาแล้ว และตัวบทเหล่านี้ยังเก่าแก่กว่าเขาเสียอีก เพราะเขารายงานมันมาจากบรรพชนของเขาซึ่งเป็นบุคคลสำคัญ

⁽¹⁾ อยู่ในหน้า 238 ของฉบับพิมพ์ปี ฮ.ศ. 1381

…ผู้มุสาซึ่งเป็นสถาปนิกผู้วางรากฐานลัทธิชีอะฮ์ ในสมัยที่สเปนอยู่ภายใต้การปกครองของอาหรับและอิสลาม อิหม่ามอบูมุฮัมมัด อิบนุหัซม์ ได้โต้วาทีกับบรรดาบาทหลวงของที่นั่นเกี่ยวกับตัวบทในคัมภีร์ของพวกเขา และได้ยกหลักฐานแก่พวกเขาว่าคัมภีร์เหล่านั้นถูกบิดเบือน อีกทั้งต้นฉบับเดิมก็ได้สูญหายไปแล้ว บาทหลวงเหล่านั้นจึงโต้แย้งท่านว่า ชาวชีอะฮ์เองก็ได้ยืนยันว่าอัลกุรอานก็ถูกบิดเบือนเช่นกัน อิบนุหัซม์จึงตอบพวกเขาว่า คำกล่าวอ้างของชาวชีอะฮ์ไม่อาจนำมาเป็นหลักฐานโต้แย้งอัลกุรอานได้ และไม่อาจนำมาโต้แย้งบรรดามุสลิมได้ เพราะชาวชีอะฮ์มิใช่มุสลิม (ดูหนังสือ อัล-ฟิศ็อล ฟี อัล-มิลัล วะ อัน-นิหัล ของอิบนุหัซม์ เล่ม 2 หน้า 78 และเล่ม 4 หน้า 182 – พิมพ์ครั้งแรกที่ไคโร)

ทัศนะของพวกเขาต่อผู้ปกครอง

ข้อเท็จจริงอันร้ายแรงที่เราขอให้รัฐบาลอิสลามของเราทั้งหลายหันมาให้ความสนใจก็คือ รากฐานของมัซฮับชีอะฮ์อิมามียะฮ์อิษนาอะชะริยะฮ์ (ซึ่งถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า อัล-ญะอ์ฟะริยะฮ์) ตั้งอยู่บนการถือว่า รัฐบาลอิสลามทั้งหมดนับตั้งแต่วันที่ท่านนบี ﷺ สิ้นชีวิตจนถึงเวลานี้ – ยกเว้นช่วงปีที่ท่านอะลี อิบนุ อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) ปกครอง – เป็นรัฐบาลที่ไม่ชอบธรรมตามบทบัญญัติศาสนา และไม่อนุญาตให้ชาวชีอะฮ์คนใดภักดีและจงรักต่อรัฐบาลเหล่านั้นอย่างจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ หากแต่ให้แสร้งประจบประแจงและปฏิบัติตะกียะฮ์ (การอำพรางความเชื่อ) ต่อรัฐบาลเหล่านั้น เพราะรัฐบาลทั้งหมด ไม่ว่าที่ผ่านมาแล้ว ที่ดำรงอยู่ในปัจจุบัน และที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า ล้วนเป็นรัฐบาลที่แย่งชิงอำนาจมาโดยมิชอบ ส่วนผู้ปกครองที่ชอบธรรมในศาสนาของชีอะฮ์และในแก่นแท้แห่งอะกีดะฮ์ของพวกเขานั้น คือบรรดาอิมามทั้งสิบสองคนเท่านั้น ไม่ว่าพวกเขาจะมีโอกาสได้ปกครองจริงหรือไม่ก็ตาม และทุกคนนอกเหนือจากพวกเขาที่ได้ขึ้นมาดูแลกิจการของบรรดามุสลิม นับตั้งแต่อบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) จนถึงผู้…

ผู้ที่มาหลังจากพวกเขาจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าพวกเขาจะรับใช้อิสลามมากเพียงใด และไม่ว่าจะทุ่มเทเหน็ดเหนื่อยในการเผยแผ่ดะอ์วะฮ์ของอิสลาม การเชิดชูพระดำรัสของอัลลอฮ์ให้สูงส่งบนแผ่นดิน และการขยายอาณาเขตของโลกอิสลามมากเพียงใดก็ตาม พวกเขาก็ยังถูกถือว่าเป็นผู้แย่งชิงและผู้ช่วงชิงอำนาจโดยมิชอบไปจนถึงวันกิยามะฮ์

ความเคียดแค้นต่ออบูบักรและอุมัร

ชาวชีอะฮ์สาปแช่งอบูบักร (ร.ฎ.) อุมัร (ร.ฎ.) อุษมาน (ร.ฎ.) และทุกคนที่ขึ้นปกครองในอิสลามนอกเหนือจากอะลี (ร.ฎ.) พวกเขายังได้กล่าวเท็จต่ออิมามอบุลหะสัน อะลี บิน มุหัมมัด บิน อะลี บิน มูซา ว่าท่านยอมรับให้ชีอะฮ์ของท่านเรียกอบูบักรและอุมัรว่า «อัล-ญิบต์» และ «อัฏ-ฏอฆูต» ทั้งนี้ ปรากฏอยู่ในตำราด้านอัล-ญัรห์ วัต-ตะอ์ดีล (การวิจารณ์และการรับรองผู้รายงาน) ที่ใหญ่ที่สุดและสมบูรณ์ที่สุดของพวกเขา คือหนังสือ (ตันกีหุลมะกอล ฟี อะหฺวาลิร-ริญาล) ของเชคแห่งนิกายญะอ์ฟะรียะฮ์ อัลลามะฮ์คนที่สอง อายาตุลลอฮ์ อัล-มามะกอนี (เล่มที่ 1 หน้า 207 จัดพิมพ์ที่โรงพิมพ์อัล-มุรตะเฎาะวียะฮ์ ณ เมืองนะญัฟ ปี ฮ.ศ. 1352) ซึ่งเขาได้ยกมาจากเชคผู้ยิ่งใหญ่และนักวิชาการผู้ตรวจสอบ มุหัมมัด บิน อิดรีส อัล-หิลลี ในตอนท้ายของหนังสือ (อัส-สะรออิร) โดยอ้างจากหนังสือ (มะสาอิลุร-ริญาล วะ มุกาตะบาตุฮุม อิลา เมาลานา อบิลหะสัน อะลี บิน มุหัมมัด บิน อะลี บิน มูซา อะลัยฮิสสลาม) ในหมวดคำถามของมุหัมมัด บิน อะลี บิน อีซา ซึ่งเขากล่าวว่า «ข้าพเจ้าได้เขียนจดหมายถึงท่าน เพื่อถามท่านเกี่ยวกับ "อัน-นาศิบ" (คือผู้ที่ตั้งตนเป็นศัตรูต่ออะฮ์ลุลบัยต์) ว่า ในการทดสอบเขานั้น ข้าพเจ้าจำเป็นต้องอาศัยสิ่งใดมากไปกว่าการที่เขายกย่องอัล-ญิบต์และอัฏ-ฏอฆูตให้อยู่เหนือกว่า (หมายถึงการที่เขายกย่องเชคทั้งสอง ผู้เป็นสหายและเสนาบดีทั้งสองของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ คืออบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) ให้อยู่เหนือกว่า) และการที่เขาเชื่อในความเป็นอิมามของคนทั้งสองหรือไม่ แล้วคำตอบก็ได้กลับมาว่า ผู้ใดที่เป็นเช่นนี้ ผู้นั้นคือนาศิบ» หมายความว่า เพียงพอแล้วที่มนุษย์คนใดก็ตามจะถูกนับว่า

(ผู้นั้นจะถูกถือว่าเป็น)ศัตรูของอะฮ์ลุลบัยต์ หากเขายกย่องอบูบักร อัศ-ศิดดีก (ร.ฎ.) และอุมัร อัล-ฟารูก (ร.ฎ.) ให้อยู่ในลำดับก่อน และเชื่อในความเป็นอิมามของทั้งสองท่าน ถ้อยคำ "อัล-ญิบต์และอัฏ-ฏอฆูต" นั้น ชาวชีอะฮ์ใช้ในดุอาอ์ของพวกเขาที่เรียกว่า (ดุอาอ์เทวรูปทั้งสองแห่งกุร็อยช์) โดยพวกเขาหมายถึงเทวรูปทั้งสอง รวมถึงอัล-ญิบต์และอัฏ-ฏอฆูต ว่าคืออบูบักรและอุมัร ดุอาอ์บทนี้อยู่ในหนังสือของพวกเขาชื่อ (มิฟตาหุลญินาน) หน้า 114 ซึ่งมีสถานะเทียบเท่ากับหนังสือ "ดะลาอิลุลค็อยรอต" ในดินแดนต่าง ๆ ของโลกอิสลาม ตัวบทของดุอาอ์มีว่า:

اللهم صل على محمد وعلى آل محمد ، والعن صنمي قريش وجبتيها وطاغوتيها وابنتيها

«โอ้อัลลอฮ์ ขอพระองค์ทรงประทานศอละวาตแด่มุฮัมมัดและวงศ์วานของมุฮัมมัด และขอทรงสาปแช่งเทวรูปทั้งสองแห่งกุร็อยช์ ญิบต์ทั้งสองของพวกเขา ฏอฆูตทั้งสองของพวกเขา และบุตรสาวทั้งสองของพวกเขา…» จนจบ โดยพวกเขาหมายถึงบุตรสาวทั้งสองว่าคืออุมมุลมุอ์มินีนอาอิชะฮ์ และอุมมุลมุอ์มินีนหัฟเศาะฮ์ ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยต่อท่านทั้งหมด

การยกย่องผู้สังหารอุมัร

ความเคียดแค้นของพวกเขาที่มีต่อท่านผู้ดับไฟแห่งลัทธิบูชาไฟ (มะญูซีย์) ในอิหร่าน และเป็นเหตุให้บรรพบุรุษของชาวอิหร่านเข้ารับอิสลาม คือท่านอุมัร อิบนุลค็อฏฏ็อบ (ร.ฎ.) นั้น ถึงขั้นที่พวกเขาตั้งฉายาให้แก่ผู้สังหารท่าน คืออบูลุอ์ลุอะฮ์ ชาวมะญูซีย์ ว่า «บาบา ชุญาอุดดีน» (ท่านพ่อผู้กล้าหาญแห่งศาสนา) อะลี อิบนุมะซอฮิร — ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้รายงานของพวกเขา — ได้รายงานจากอะห์มัด อิบนุอิสหาก อัล-กุมมีย์ อัล-อะห์วัศ ผู้เป็นเชคของชาวชีอะฮ์และเป็นผู้แทนของพวกเขา ว่า วันที่อุมัร อิบนุลค็อฏฏ็อบถูกสังหารนั้นคือวันอีดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เป็นวันแห่งการโอ้อวดความภาคภูมิ เป็นวันแห่งการเทิดเกียรติ เป็นวันแห่งซะกาตอันยิ่งใหญ่ เป็นวันแห่งความจำเริญ และเป็นวันแห่งความรื่นรมย์

ปมเรื่องอำนาจการปกครอง

และ(ทัศนะของพวกเขาที่มีต่อ)อบูบักร อุมัร เศาะลาหุดดีน อัล-อัยยูบีย์ และบรรดาผู้ที่พิชิต…

…ให้แก่อิสลาม และนำผู้คนในดินแดนเหล่านั้นเข้าสู่ศาสนาของอัลลอฮ์ รวมทั้งบรรดาผู้ที่ปกครองดินแดนเหล่านั้นในนามของอิสลามมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งหมดนี้ ตามอะกีดะฮ์ของชีอะฮ์ที่พวกเขาจะยึดถือไปจนพบอัลลอฮ์ ล้วนเป็นผู้ปกครองที่ยึดอำนาจโดยพลการ เป็นผู้อธรรม และเป็นชาวนรก เพราะพวกเขาไม่ใช่ผู้ปกครองที่ชอบธรรม และไม่สมควรได้รับความภักดี การเชื่อฟังอย่างจริงใจ และการร่วมมือกันในความดีจากชาวชีอะฮ์ เว้นแต่เท่าที่อะกีดะฮ์ตะกียะฮ์ (การอำพรางความเชื่อ) เอื้อให้ ประกอบกับความโลภที่หวังจะได้ผลประโยชน์จากพวกเขา และการแสดงท่าทีกลับกลอกต่อพวกเขา

ในบรรดาอะกีดะฮ์พื้นฐานของพวกเขา คือความเชื่อเรื่องอัล-มะฮ์ดี (ซึ่งก็คืออิมามคนที่สิบสองของพวกเขา) ผู้ซึ่งพวกเขาเชื่อว่ายังมีชีวิตอยู่ในขณะนี้ และพวกเขากำลังรอคอยการปรากฏตัวของเขา หมายถึงการลุกฮือของเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้ลุกฮือไปพร้อมกับเขา เมื่อพวกเขากล่าวถึงเขาในตำราของพวกเขา พวกเขาจะเขียนอักษรสองตัว «อัยน์-ญีม» (عج) ไว้ข้างชื่อ ฉายานาม หรือกุนยะฮ์ของเขา ซึ่งย่อมาจาก «ขออัลลอฮ์ทรงเร่งการคลายทุกข์ของเขาโดยเร็ว» พวกเขาเชื่อว่า เมื่ออัล-มะฮ์ดีผู้นี้ลุกขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานที่เกินกว่าหนึ่งพันหนึ่งร้อยปีแล้ว อัลลอฮ์จะทรงให้บรรดาผู้ปกครองมุสลิมในอดีตทั้งหมดฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อเขาและเพื่อบรรพบุรุษของเขา พร้อมกับบรรดาผู้ปกครองที่มีชีวิตอยู่ในยุคที่เขาปรากฏตัว โดยมีผู้ที่พวกเขาเรียกว่า "อัล-ญิบต์" และ "อัฏ-ฏอฆูต" คืออบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) รวมถึงผู้ปกครองที่มาหลังจากทั้งสอง อยู่ในลำดับแรก แล้วเขาจะพิพากษาพวกเขาในข้อหาแย่งชิงอำนาจการปกครองไปจากเขาและจากบรรพบุรุษของเขาซึ่งเป็นอิมามอีกสิบเอ็ดคน ทั้งนี้เพราะพวกเขาเชื่อว่าอำนาจการปกครองในอิสลามเป็นสิทธิ์ของพวกเขาแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งอัลลอฮ์ทรงมอบให้นับตั้งแต่ท่านเราะซูล ﷺ เสียชีวิตไปจนถึงวันกิยามะฮ์ และไม่มีผู้ใดอื่นนอกจากพวกเขามีสิทธิ์ในเรื่องนี้

หลังจากพิพากษาบรรดาฏอฆูตผู้แย่งชิงอำนาจเหล่านี้แล้ว เขาจะลงโทษตอบแทนพวกเขา โดยสั่งให้ประหารชีวิตครั้งละห้าร้อยคนพร้อมกัน จนกระทั่งสังหารบรรดาผู้ปกครองจากทุกยุคสมัยของอิสลามครบสามพันคน ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นในโลกดุนยาก่อนการฟื้นคืนชีพครั้งสุดท้ายในวันกิยามะฮ์ จากนั้น หลังจากผู้ที่ต้องตายได้ตายไป และผู้ที่ต้องถูกประหารได้ถูกประหารไปแล้ว…

แล้วจึงจะเกิดการฟื้นคืนชีพครั้งใหญ่สู่ทุ่งมะห์ชัร จากนั้นจึงไปสู่สวรรค์หรือนรก สวรรค์นั้นเป็นของอะฮ์ลุลบัยต์และผู้ที่ยึดถือความเชื่อเหล่านี้เกี่ยวกับพวกท่าน ส่วนนรกเป็นของทุกคนที่ไม่ใช่ชีอะฮ์ ชาวชีอะฮ์เรียกการทำให้ฟื้นคืนชีพ การพิพากษา และการลงโทษตอบแทนนี้ว่า "อัร-ร็อจญ์อะฮ์" (การกลับมา) ซึ่งเป็นหนึ่งในหลักความเชื่อพื้นฐานของพวกเขาที่ไม่มีชาวชีอะฮ์คนใดสงสัยเลย ข้าพเจ้าเคยพบผู้มีจิตใจดีบางคนอ้างว่า ชาวชีอะฮ์ได้ละทิ้งความเชื่อทำนองนี้แล้วในยุคหลัง ๆ นี่เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่ขัดกับความเป็นจริง

จากลัทธิชีอะฮ์สู่ลัทธิคอมมิวนิสต์

ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ศอฟาวิดจนถึงปัจจุบัน ชาวชีอะฮ์ยึดมั่นในความเชื่อเหล่านี้มากยิ่งกว่าที่เคยเป็นก่อนหน้านั้น ทุกวันนี้พวกเขามีอยู่สองจำพวก พวกหนึ่งเชื่อมั่นในสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด อีกพวกหนึ่งได้รับการศึกษาแบบสมัยใหม่ แล้วใช้การศึกษานั้นหันเหออกจากเรื่องงมงายเหล่านี้ไปสู่ลัทธิคอมมิวนิสต์ ขบวนการคอมมิวนิสต์ในอิรักและพรรคตูเดห์ในอิหร่านประกอบด้วยลูกหลานชาวชีอะฮ์ที่ได้ประจักษ์ถึงความเป็นนิยายปรัมปราของความเชื่อเหล่านั้น จึงกลายเป็นคอมมิวนิสต์หลังจากที่เคยเป็นชีอะฮ์ ในหมู่พวกเขาไม่มีกลุ่มสายกลางเลย นอกจากผู้ที่แสร้งทำโดยอาศัยตะกียะฮ์เพื่อจุดประสงค์ทางนิกาย ทางการทูต ทางพรรคการเมือง หรือผลประโยชน์ส่วนตัว โดยซ่อนเร้นสิ่งที่ต่างจากที่ตนแสดงออก

เพื่อให้ท่านได้รู้จักความเชื่อเรื่อง "อัร-ร็อจญ์อะฮ์" จากตำราที่เชื่อถือได้ของพวกเขา ข้าพเจ้าขอยกคำกล่าวของเชคแห่งชีอะฮ์ อบูอับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด บิน มุฮัมมัด บิน อัน-นุอ์มาน ซึ่งเป็นที่รู้จักในหมู่พวกเขาในนาม "อัช-เชค อัล-มุฟีด" ในหนังสือของเขา "อัล-อิรชาด ฟี ตารีค หุญะจิลลาฮ์ อะลัล-อิบาด" หน้า 398–402 ซึ่งตีพิมพ์ด้วยระบบพิมพ์หินในอิหร่าน เป็นฉบับพิมพ์เก่า ไม่ได้ระบุ

วันที่ของมัน แต่มันถูกพิมพ์ตามลายมือของมุฮัมมัด อะลี มุฮัมมัด หะสัน อัล-กุลบายกานี อัล-ฟัฎล์ บิน ชาซาน รายงานจากมุฮัมมัด บิน อะลี อัล-กูฟี จากวะฮ์บ์ บิน หัฟศ์ จากอบูบะศีร เขากล่าวว่า:

ความปรารถนาในการทำลายล้างและการแก้แค้น

อบูอับดิลลาฮ์ (หมายถึงญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก) กล่าวว่า «จะมีการประกาศเรียกนามของอัล-กออิม (คืออิมามคนที่สิบสองของพวกเขา ซึ่งพวกเขาอ้างว่าถือกำเนิดมาแล้วกว่าสิบเอ็ดศตวรรษและยังไม่ตาย เพราะเขาจะลุกขึ้นและปกครอง) จะมีการประกาศเรียกนามของเขาในคืนที่ยี่สิบสาม และเขาจะลุกขึ้นในวันอาชูรออ์ ราวกับว่าฉันเห็นเขาในวันที่สิบของเดือนมุหัรร็อม ยืนอยู่ระหว่างอัร-รุกน์กับอัล-มะกอม โดยมีญิบรีลอยู่ทางขวาของเขา ประกาศว่า: การให้สัตยาบัน (บัยอะฮ์) เป็นของอัลลอฮ์ แล้วชาวชีอะฮ์จะเดินทางมายังเขาจากทุกสารทิศของแผ่นดิน โดยแผ่นดินจะถูกม้วนพับให้แก่พวกเขา จนกระทั่งพวกเขาได้ให้สัตยาบันแก่เขา» และมีรายงานว่า «เขาจะเดินทางออกจากมักกะฮ์จนมาถึงกูฟะฮ์ แล้วลงพักที่นะญัฟของมัน จากนั้นเขาจะแยกกองทัพออกจากที่นั่นไปยังหัวเมืองต่าง ๆ»

และอัล-หัจญาลรายงานจากษะอ์ละบะฮ์ จากอบูบักร อัล-หัฎเราะมี จากอบูญะอ์ฟัร (อะลัยฮิสสลาม) (คือมุฮัมมัด อัล-บากิร) เขากล่าวว่า «ราวกับว่าฉันเห็นอัล-กออิม (อะลัยฮิสสลาม) อยู่ที่นะญัฟแห่งกูฟะฮ์ เขาเดินทางมายังที่นั่นจากมักกะฮ์พร้อมกับมะลาอิกะฮ์ห้าพันองค์ ญิบรีลอยู่ทางขวาของเขา มีกาอีลอยู่ทางซ้ายของเขา และบรรดาผู้ศรัทธาอยู่เบื้องหน้าเขา และเขาก็แยกกองทัพออกไปยังดินแดนต่าง ๆ»

และอับดุลกะรีม อัล-ญุอ์ฟี รายงานว่า ฉันถามอบูอับดิลลาฮ์ (หมายถึงญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก) ว่า «อัล-กออิม (อะลัยฮิสสลาม) จะครองอำนาจนานเท่าใด?» เขาตอบว่า «เจ็ดปี วันเวลาจะยาวนานขึ้นจนกระทั่งหนึ่งปีของเขาเท่ากับสิบปีของพวกท่าน ดังนั้นปีแห่งการครองอำนาจของเขาจึงเท่ากับเจ็ดสิบปีตามปีของพวกท่านในปัจจุบันนี้» อบูบะศีรกล่าวแก่เขาว่า «ขอให้ฉันเป็นเครื่องไถ่แทนท่าน แล้วอัลลอฮ์จะทรงทำให้ […] ยาวนานขึ้นได้อย่างไร

…หลายปีเล่า?» ท่านตอบว่า «อัลลอฮ์จะทรงบัญชาให้ฟากฟ้า (วงโคจร) หยุดนิ่งและเคลื่อนไหวน้อยลง วันและปีจึงยาวนานขึ้นด้วยเหตุนั้น และเมื่อใกล้ถึงเวลาที่เขาจะปรากฏขึ้น ฝนจะตกลงมาบนผู้คนตลอดเดือนญุมาดัลอาคิเราะฮ์และสิบวันของเดือนเราะญับ เป็นฝนที่บรรดามัคลูกไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วอัลลอฮ์จะทรงให้เนื้อหนังและร่างกายของบรรดาผู้ศรัทธางอกขึ้นในหลุมศพของพวกเขา ประหนึ่งว่าฉันกำลังมองเห็นพวกเขาเดินมุ่งหน้ามา พลางสะบัดฝุ่นดินออกจากเส้นผมของพวกเขา»

อับดุลลอฮ์ บิน อัล-มุฆีเราะฮ์ ได้รายงานจากอบูอับดิลลาฮ์ (หมายถึงญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก) อะลัยฮิสสลาม ว่า ท่านกล่าวว่า «เมื่ออัล-กออิมจากวงศ์วานของมุฮัมมัดปรากฏขึ้น เขาจะนำชาวกุร็อยช์ห้าร้อยคนมาตัดคอ แล้วก็อีกห้าร้อยคน จนกระทั่งเขาทำเช่นนั้นถึงหกครั้ง» ฉันถามว่า «จำนวนของคนเหล่านี้จะมีมากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?» (ที่เขาแปลกใจเช่นนั้นก็เพราะบรรดาเคาะลีฟะฮ์อัร-รอชิดีน บนีอุมัยยะฮ์ บนีอับบาส และผู้ปกครองมุสลิมทั้งหมดจนถึงสมัยของญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก มีจำนวนไม่ถึงแม้หนึ่งในร้อยของจำนวนนี้) ญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก ตอบว่า «ใช่ ทั้งจากพวกเขาเองและจากบรรดาเมาลา (ผู้ภักดี) ของพวกเขา»

และในอีกรายงานหนึ่งว่า «แท้จริงรัฐของพวกเราคือรัฐสุดท้ายของบรรดารัฐทั้งหลาย จะไม่มีวงศ์ตระกูลใดที่มีรัฐของตนหลงเหลืออยู่ นอกจากพวกเขาจะได้ครองอำนาจก่อนหน้าพวกเราทั้งสิ้น เพื่อที่พวกเขาจะไม่กล่าวเมื่อได้เห็นแนวทางของพวกเราว่า ‹หากพวกเราได้ครองอำนาจ พวกเราก็จะดำเนินตามแนวทางเช่นเดียวกับคนเหล่านี้›»

ญาบิร อัล-ญุอ์ฟี ได้รายงานจากอบูอับดิลลาฮ์ว่า ท่านกล่าวว่า «เมื่ออัล-กออิมแห่งวงศ์วานของมุฮัมมัดปรากฏขึ้น เขาจะตั้งกระโจมขึ้นเพื่อสอนอัลกุรอานตามที่ถูกประทานลงมา⁽¹⁾ ซึ่งจะเป็นสิ่งที่ยากลำบากที่สุดสำหรับผู้ที่ท่องจำมันอยู่ในทุกวันนี้» (หมายถึงสิ่งที่ผู้คนท่องจำจากมุศหัฟอุษมานีตามที่มีอยู่ในสมัยของญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก เพราะการเรียบเรียงในนั้นแตกต่างไปจากเดิม) และอับดุลลอฮ์ บิน อัจญ์ลาน ได้รายงาน…

⁽¹⁾ แล้วเหตุใดท่านอะลี บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) ผู้เป็นปู่ทวดของเขา จึงไม่กระทำเช่นนั้นในช่วงที่ท่านดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์? หรือว่าหลานลำดับที่สิบสองของท่านนั้นซื่อสัตย์ต่ออัลกุรอานและอิสลามยิ่งกว่าท่าน?

اذا قام قائم آل محمد حكم الناس بحكم داوود

อบูอับดิลลาฮ์ (อะลัยฮิสสลาม) กล่าวว่า «เมื่อผู้ยืนหยัด (อัล-กออิม) แห่งวงศ์วานของมุหัมมัดปรากฏขึ้น เขาจะตัดสินผู้คนด้วยการตัดสินแบบดาวูด»⁽¹⁾

يخرج مع القائم عليه السلام من ظهر الكوفة سبعة وعشرون رجلاً من قوم موسى ( ! ؟ ! ؟ ) وسبعة من أهل الكهف ، ويوشع بن نون ، وسليمان ، وأبو دجانة الانصارى ، والمقداد ، ومالك الاشتر ، فيكونون بين يديه أنصاراً وحكاماً

อัล-มุฟัฎฎ็อล บิน อุมัร รายงานจากอบูอับดิลลาฮ์ว่า เขากล่าวว่า «จะมีชายยี่สิบเจ็ดคนจากกลุ่มชนของมูซา (!?!?) ออกมาพร้อมกับอัล-กออิม (อะลัยฮิสสลาม) จากด้านหลังเมืองกูฟะฮ์ พร้อมด้วยเจ็ดคนจากชาวถ้ำ (อัศฮาบุลกะฮ์ฟี) ยูชะอ์ บิน นูน สุลัยมาน อบูดุญานะฮ์ อัล-อันศอรีย์ (ร.ฎ.) อัล-มิกดาด (ร.ฎ.) และมาลิก อัล-อัชตัร คนเหล่านี้จะอยู่เบื้องหน้าเขาในฐานะผู้ช่วยเหลือและผู้ตัดสิน»

ตัวบทเหล่านี้ถ่ายทอดมาคำต่อคำด้วยความซื่อสัตย์อย่างครบถ้วน จากหนังสือของนักวิชาการผู้หนึ่งซึ่งเป็นหนึ่งในนักวิชาการคนสำคัญที่สุดของพวกเขา คือ อัช-ชัยค์ อัล-มุฟีด ตัวบทเหล่านี้รายงานผ่านสายรายงานของพวกเขาที่อุปโลกน์ขึ้นโดยไม่ต้องสงสัย แล้วอ้างไปยังอะฮ์ลุลบัยต์ ซึ่งความโชคร้ายที่ใหญ่หลวงที่สุดของท่านเหล่านั้นก็คือ การที่คนโกหกเหล่านี้กลายมาเป็นชีอะฮ์คนสนิทของพวกท่าน หนังสือของอัช-ชัยค์ อัล-มุฟีดนี้ได้รับการตีพิมพ์ในอิหร่าน และต้นฉบับเก่าแก่ของหนังสือเล่มนี้ก็ยังคงได้รับการเก็บรักษาและมีอยู่จริง

อะกีดะฮ์ว่าด้วยการกลับคืนชีพ (อัร-ร็อจอะฮ์)

เนื่องจากอะกีดะฮ์เรื่อง "อัร-ร็อจอะฮ์" (การกลับคืนมาสู่โลก) และการพิพากษาบรรดาผู้ปกครองของมุสลิม เป็นหลักความเชื่อพื้นฐานประการหนึ่งของชีอะฮ์ นักวิชาการของพวกเขาคือ อัส-ซัยยิด อัล-มุรตะฎอ ผู้แต่งหนังสือ "อะมาลีย์ อัล-มุรตะฎอ" จึงมีความเชื่อในเรื่องนี้ (เขาเป็นพี่ชายของอัช-ชะรีฟ อัร-ริฎอ นักกวี และเป็นผู้ร่วมกับน้องชายในการปลอมแปลงส่วนที่เพิ่มเติมเข้าไปในหนังสือ "นะฮ์ญุลบะลาเฆาะฮ์" ซึ่งอาจมีมากกว่าหนึ่งในสามของหนังสือ และเป็นส่วนที่มีเนื้อหากระทบกระเทียบและโจมตีบรรดาศอฮาบะฮ์) อัส-ซัยยิด อัล-มุรตะฎอผู้นี้ได้กล่าวไว้ในหนังสือของเขาชื่อ "อัล-มะสาอิล อัน-นาศิริยะฮ์" ว่า อบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) จะถูกตรึงกางเขนในวันนั้น…

وَظَنَّ دَاوُۥدُ أَنَّمَا فَتَنَّـٰهُ فَٱسْتَغْفَرَ رَبَّهُۥ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ﴿٢٤﴾ فَغَفَرْنَا لَهُۥ ذَٰلِكَ

⁽¹⁾ ทั้งที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตำหนิวิธีการตัดสินเช่นนี้ โดยตรัสว่า «และดาวูดได้คิดว่า แท้จริงเราได้ทดสอบเขา ดังนั้นเขาจึงขออภัยโทษต่อพระเจ้าของเขา และก้มลงสุญูด และกลับเนื้อกลับตัว ดังนั้นเราจึงได้อภัยในเรื่องนั้นให้แก่เขา…» (ซูเราะฮ์ศอด 38:24-25) จนจบอายะฮ์

บนต้นไม้ต้นหนึ่งในสมัยของอัล-มะฮ์ดี (หมายถึงอิมามคนที่สิบสองของพวกเขา ซึ่งพวกเขาเรียกว่า "อัล-กออิมแห่งวงศ์วานมุฮัมมัด") โดยต้นไม้นั้นจะสดเขียวก่อนการตรึง แล้วจะเหี่ยวแห้งหลังจากนั้น⁽¹⁾

ความคิดของพวกเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลง

บรรดาผู้นำและนักวิชาการของชีอะฮ์ในทุกยุคสมัยต่างยืนหยัดอยู่บนจุดยืนอันน่าอัปยศนี้ ต่อสหายทั้งสองของท่านเราะซูล ﷺ และผู้ช่วยทั้งสองของท่าน คืออบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) ตลอดจนต่อบรรดาบุคคลสำคัญคนอื่น ๆ ของอิสลาม ทั้งเหล่าเคาะลีฟะฮ์ ผู้ปกครอง แม่ทัพ นักรบ และผู้ท่องจำ (อัลกุรอานและหะดีษ)

เราเคยได้ยินผู้เผยแผ่ของพวกเขา ซึ่งเป็นผู้ดูแลและออกค่าใช้จ่ายให้แก่ "ดารุตตักรีบ" (สถาบันเพื่อการสมานฉันท์ระหว่างนิกาย) กล่าวอ้างแก่ผู้ที่ไม่มีเวลาศึกษาเรื่องเหล่านี้ว่า อะกีดะฮ์เหล่านี้มีอยู่ในยุคสมัยก่อน และสภาพการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้วในปัจจุบัน คำกล่าวอ้างนี้เป็นการโกหกและหลอกลวง เพราะตำราที่ใช้สอนในสถาบันวิชาการทุกแห่งของพวกเขาล้วนสอนเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด และถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นพื้นฐานของมัซฮับและเป็นองค์ประกอบหลักลำดับแรก ส่วนหนังสือที่บรรดาอุละมาอ์แห่งนะญัฟ อิหร่าน และญะบัลอามิล เผยแพร่ในยุคสมัยของเรานี้ ยิ่งเลวร้ายกว่างานเขียนเก่า ๆ ของพวกเขาเสียอีก และเป็นสิ่งที่ทำลายความหวังในการสมานฉันท์และความเข้าใจกันมากที่สุด

เราขอยกตัวอย่างในเรื่องนี้ด้วยชายคนหนึ่งในหมู่พวกเขา ผู้ซึ่งประกาศอยู่ทุกเช้าค่ำไม่หยุดหย่อนว่าตนเป็นผู้เรียกร้องสู่เอกภาพและการสมานฉันท์ นั่นคือเชคมุฮัมมัด บิน มุฮัมมัด มะฮ์ดี อัล-คอลิศี ผู้มีมิตรสหายมากมายในอียิปต์และที่อื่น ๆ ในหมู่ผู้ที่เรียกร้องสู่การสมานฉันท์และทำงานเพื่อสิ่งนี้ในหมู่อะฮ์ลุซซุนนะฮ์ ผู้เรียกร้องสู่ความเป็นหนึ่งเดียวและความเข้าใจกันผู้นี้ได้ปฏิเสธแม้กระทั่งความโปรดปรานแห่งอีมานจากอบูบักรและอุมัร และได้กล่าวไว้ในหนังสือของเขาชื่อ (อิห์ยาอุชชะรีอะฮ์ ฟี มัซฮะบิชชีอะฮ์)

⁽¹⁾ เรื่องนี้นำมาจากอะกีดะฮ์ของคริสต์ศาสนาเรื่องการตรึงไม้กางเขนอย่างเห็นได้ชัด

لَّقَدْ رَضِىَ ٱللَّهُ عَنِ ٱلْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ ٱلشَّجَرَةِ

เล่มที่ 1 หน้า 63–64 ว่า: “และหากพวกเขากล่าวว่า อบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) เป็นส่วนหนึ่งของผู้ร่วมให้สัตยาบันอัร-ริฎวาน ซึ่งอัลกุรอานได้ระบุไว้อย่างชัดเจนถึงความพึงพอพระทัยที่มีต่อพวกเขาว่า «โดยแน่นอน อัลลอฮ์ทรงพอพระทัยต่อบรรดาผู้ศรัทธา ขณะที่พวกเขาให้สัตยาบันแก่เจ้าใต้ต้นไม้นั้น» (ซูเราะฮ์อัล-ฟัตห์ 48:18) เราก็จะตอบว่า หากพระองค์ตรัสว่า (โดยแน่นอน อัลลอฮ์ทรงพอพระทัยต่อบรรดาผู้ที่ให้สัตยาบันแก่เจ้า) ใต้ต้นไม้นั้น หรือ (ต่อบรรดาผู้ที่ได้ให้สัตยาบันแก่เจ้า) อายะฮ์นี้ก็ย่อมบ่งชี้ถึงความพึงพอพระทัยต่อทุกคนที่ให้สัตยาบัน แต่เมื่อพระองค์ตรัสว่า (โดยแน่นอน อัลลอฮ์ทรงพอพระทัยต่อ ‘บรรดาผู้ศรัทธา’ ขณะที่พวกเขาให้สัตยาบันแก่เจ้า) อายะฮ์นี้จึงไม่ได้บ่งชี้ถึงความพึงพอพระทัย เว้นแต่ต่อผู้ที่มีอีมานอันบริสุทธิ์เท่านั้น”

การบิดเบือนประวัติศาสตร์ที่เป็นที่ยืนยันแล้ว

ความหมายของคำกล่าวนี้ก็คือ อบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) ไม่ได้มีอีมานอันบริสุทธิ์ ดังนั้นความพึงพอพระทัยของอัลลอฮ์จึงไม่ครอบคลุมถึงทั้งสองท่าน นี่คือนักวิชาการชีอะฮ์สองคนที่มีชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับเรา และเป็นผู้ที่กล่าวอ้างอย่างยืดยาวกว้างขวางว่ามีความหวงแหนต่ออิสลามและมุสลิม และใส่ใจในสิ่งที่เป็นความดีงามและผลประโยชน์ของทั้งสอง หากนี่คือสิ่งที่ทั้งสองยืนยันไว้ในงานเขียนร่วมสมัยของพวกเขา ซึ่งได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่แล้ว เกี่ยวกับความเชื่อของพวกเขาที่มีต่ออบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) ซึ่งเป็นมุสลิมที่ดีเลิศที่สุดหลังจากท่านเราะซูลของอัลลอฮ์ ﷺ หรืออย่างน้อยที่สุดก็เป็นส่วนหนึ่งของมุสลิมที่ดีเลิศที่สุดในประวัติศาสตร์อิสลาม แล้วคนอย่างพวกเราจะเหลือความหวังใดอีกเล่าในการทำความเข้าใจกันและการตอบสนองซึ่งกันและกัน เพื่อการสร้างความใกล้ชิดระหว่างมัซฮับต่าง ๆ? และคนเหล่านี้ทั้งหมดจะเป็นอะไรไปได้ นอกจากเป็น “แนวที่ห้า”⁽¹⁾ ที่แฝงอยู่ในป้อมปราการของมุสลิม?

และเมื่อพวกเขาลดฐานะของบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลของอัลลอฮ์ ﷺ บรรดาผู้ที่ปฏิบัติตามพวกเขาด้วยคุณธรรม และบรรดาผู้ปกครองมุสลิมทั้งหมดหลังจากพวกเขา ลงสู่ระดับอันน่าอัปยศนี้ ทั้ง ๆ ที่คนเหล่านี้คือผู้ที่…

⁽¹⁾ แนวที่ห้า (อัฏ-ฏอบูร อัล-คอมิส): สำนวนที่หมายถึงบรรดาสายลับซึ่งทำงานเพื่อผลประโยชน์ของศัตรู

…ได้สถาปนาปราการอันมั่นคงของอิสลาม และได้ก่อกำเนิดโลกอิสลามนี้ขึ้นมา แต่พวกเขากลับกล่าวอ้างให้แก่บรรดาอิมามของพวกเขาในสิ่งที่บรรดาอิมามเหล่านั้นเองปฏิเสธและไม่ขอเกี่ยวข้องด้วย อัล-กุลัยนีย์ได้บันทึกไว้ในหนังสือ (อัล-กาฟีย์) ถึงคุณลักษณะและคุณสมบัติต่าง ๆ ของบรรดาอิมามทั้งสิบสองท่าน ซึ่งยกพวกเขาขึ้นจากสถานะของมนุษย์ไปสู่สถานะของบรรดาเทพเจ้าที่ชาวกรีกเคารพบูชาในยุคบูชารูปเคารพ หากเราต้องการจะยกข้อความเหล่านั้นมาจาก (อัล-กาฟีย์) และตำราอื่น ๆ ของพวกเขาที่ได้รับการยอมรับเป็นอันดับหนึ่งในหมู่พวกเขา ก็คงจะเต็มหนังสือเล่มใหญ่หนึ่งเล่ม ด้วยเหตุนี้ เราจึงขอยกมาเพียงชื่อของบทต่าง ๆ ตามตัวบทและตามตัวอักษรจากหนังสือ (อัล-กาฟีย์) เท่านั้น ในจำนวนนั้นได้แก่⁽¹⁾ «บท: บรรดาอิมามรู้วิชาความรู้ทั้งหมดที่ได้ถูกประทานออกไปยังมะลาอิกะฮ์ บรรดานบี และบรรดาเราะซูล» และบท⁽²⁾ «บรรดาอิมามรู้ว่าพวกเขาจะตายเมื่อใด และพวกเขาจะไม่ตายนอกจากด้วยการเลือกของพวกเขาเอง» และบท⁽³⁾ «บรรดาอิมามรู้ความรู้ในสิ่งที่ได้เกิดขึ้นแล้วและสิ่งที่จะเกิดขึ้น และไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นไปจากพวกเขา» บท⁽⁴⁾ «บรรดาอิมามมีคัมภีร์ทั้งหมดอยู่ในครอบครอง โดยพวกเขารู้จักคัมภีร์เหล่านั้นแม้จะต่างภาษากัน» บท⁽⁵⁾ «ไม่มีผู้ใดรวบรวมอัลกุรอานไว้ได้ครบทั้งหมด นอกจากบรรดาอิมาม และพวกเขารู้ความรู้ของอัลกุรอานทั้งหมด» บท⁽⁶⁾ «สิ่งที่บรรดาอิมามมีอยู่จากบรรดามุอ์จิซาต (สัญญาณ) ของบรรดานบี» บท⁽⁷⁾ «เมื่อกิจการของบรรดาอิมามปรากฏขึ้น พวกเขาจะตัดสินด้วยการตัดสินของดาวูดและวงศ์วานของดาวูด และพวกเขาจะไม่ขอหลักฐานใด ๆ» บท⁽⁸⁾ «ไม่มีสัจธรรมใดอยู่ในมือของผู้คน นอกจากสิ่งที่ออกมาจากบรรดาอิมาม และทุกสิ่งที่ไม่ได้ออกมาจากพวกเขานั้นเป็นความเท็จ» บท⁽⁹⁾ «แผ่นดินทั้งหมดเป็นของอิมาม»

⁽¹⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 255 ⁽²⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 258 ⁽³⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 260 ⁽⁴⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 227 ⁽⁵⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 228 ⁽⁶⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 231 ⁽⁷⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 397 ⁽⁸⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 399 ⁽⁹⁾ อัล-กาฟีย์ หน้า 407

ความรู้ในเรื่องเร้นลับ (อัล-ฆ็อยบ์) ที่อ้างให้แก่บรรดาอิมาม

ในขณะที่พวกเขากล่าวอ้างให้แก่บรรดาอิมามสิบสองของพวกเขา ในสิ่งที่บรรดาอิมามเหล่านั้นไม่เคยกล่าวอ้างให้แก่ตนเองเลย ได้แก่ ความรู้ในเรื่องเร้นลับ และการที่พวกท่านอยู่เหนือความเป็นมนุษย์ แต่พวกเขา คือชีอะฮ์ กลับปฏิเสธสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงวะฮีย์แก่ท่านนบี ﷺ ในเรื่องเร้นลับ เช่น การสร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และลักษณะของสวรรค์และนรก เรื่องนี้ได้รับการบันทึกไว้ในนิตยสาร (ริสาละฮ์ อัล-อิสลาม) ซึ่งจัดพิมพ์โดยดารุตตักรีบในกรุงไคโร โดยนิตยสารฉบับที่สี่ของปีที่สี่ หน้า 368 ได้ตีพิมพ์บทความชื่อ (ว่าด้วยอิจญ์ติฮาดของชีอะฮ์อิมามียะฮ์) เขียนโดยประธานศาลสูงชะรีอะฮ์ชีอะฮ์ในเลบานอน ซึ่งพวกเขานับว่าเป็นหนึ่งในนักวิชาการร่วมสมัยที่โดดเด่นที่สุดของพวกเขา ในบทความนั้นเขาได้อ้างคำพูดของมุจญ์ตะฮิดของพวกเขา คือชัยค์มุฮัมมัด หะซัน อัล-อาชติยานี ว่าเขาได้กล่าวไว้ในหนังสือของเขา «บะห์รุลฟะวาอิด» เล่ม 1 หน้า 267 ว่า:

เมื่อท่านเราะซูล ﷺ แจ้งเรื่องบทบัญญัติทางศาสนา เช่น สิ่งที่ทำให้น้ำละหมาดเสีย และบทบัญญัติเกี่ยวกับประจำเดือนและเลือดหลังคลอด ก็จำเป็นต้องเชื่อท่านและปฏิบัติตามสิ่งที่ท่านแจ้ง แต่เมื่อท่านแจ้งเรื่องเร้นลับ เช่น การสร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน หูรุลอีน และปราสาททั้งหลาย ก็ไม่จำเป็นต้องยึดถือเป็นศาสนา แม้จะรู้แล้วก็ตาม (หมายถึงแม้จะรู้แล้วว่าเรื่องนั้นมาจากท่านเราะซูลจริง) ยิ่งไปกว่านั้นหากเป็นเพียงการคาดคะเน

ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก! พวกเขากล่าวเท็จต่อบรรดาอิมาม โดยอ้างว่าพวกท่านมีความรู้ในเรื่องเร้นลับ และพวกเขาก็ศรัทธาในเรื่องนั้น ทั้งที่การอ้างเรื่องดังกล่าวไปยังบรรดาอิมามไม่มีหลักฐานยืนยันอย่างเด็ดขาด แต่พวกเขากลับอนุญาตให้ตนเองไม่จำเป็นต้องยึดถือเป็นศาสนาซึ่งข่าวสารเรื่องเร้นลับที่

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ﴿٣﴾ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌ يُوحَىٰ ﴿٤﴾

ที่มีรายงานอย่างถูกต้องจากท่านเราะซูล ในสิ่งที่มีความหมายบ่งชี้อย่างเด็ดขาด เช่น อายะฮ์ต่าง ๆ และหะดีษที่ถูกต้องเกี่ยวกับการสร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน รวมถึงลักษณะของสวรรค์และนรก ทั้งที่ท่านเราะซูลนั้น ในทุกสิ่งที่มีรายงานอย่างถูกต้องว่ามาจากท่าน ท่านมิได้พูดตามอารมณ์ใฝ่ต่ำ «มันมิใช่อื่นใด นอกจากเป็นวะห์ยูที่ถูกประทานลงมา» (ซูเราะฮ์อัน-นัจญ์มิ 53:3–4)

ผู้ใดที่เปรียบเทียบระหว่างสิ่งที่พวกเขาอ้างว่าเป็นของบรรดาอิหม่ามของพวกเขา กับสิ่งที่มีรายงานอย่างถูกต้องจากท่านเราะซูล ﷺ ในเรื่องเร้นลับ (เฆาะยบ์) ก็จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า สิ่งที่ได้รับการยืนยันจากท่านเราะซูลในเรื่องเหล่านี้ ทั้งในอัลกุรอาน หะดีษมุตะวาติร และหะดีษเศาะฮีห์ นั้น ยังไม่ถึงแม้เพียงเสี้ยวเล็กน้อยของสิ่งที่ชีอะฮ์กล่าวอ้างว่าบรรดาอิหม่ามทั้งสิบสองมีความรู้ในสิ่งเร้นลับ ภายหลังจากที่วะห์ยูของอัลลอฮ์ได้ขาดตอนจากแผ่นดินไปแล้ว ทั้งนี้ ผู้รายงานเรื่องเร้นลับทั้งหมดจากบรรดาอิหม่ามทั้งสิบสองนั้น เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักวิชาการด้านอัล-ญัรห์วัตตะอ์ดีล (การวิจารณ์และการรับรองผู้รายงาน) ของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ว่าเป็นพวกโกหก แต่สาวกชีอะฮ์ของพวกเขาหาได้ใส่ใจต่อเรื่องนี้ไม่ และยังคงเชื่อพวกเขาในสิ่งที่พวกเขารายงานเรื่องเร้นลับจากบรรดาอิหม่าม

ในขณะที่วารสาร "ริสาละตุลอิสลาม" ซึ่งจัดพิมพ์โดยดารุตตักรีบ ผู้พิพากษาศาลชะรีอะฮ์สูงสุดของพวกเขาในเลบานอน และมุจญ์ตะฮิดของพวกเขา มุฮัมมัด หะสัน อัล-อาชติยานี ต่างพากันปรบมือและโห่ร้องยินดีต่อข้ออ้างที่ว่า ไม่จำเป็นต้องเชื่อท่านเราะซูล ﷺ ในเรื่องเร้นลับที่มีรายงานอย่างถูกต้องจากท่าน และพวกเขาต้องการจำกัดภารกิจแห่งสาส์นของท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ ไว้เพียงในประเด็นเรื่องสิ่งที่ทำให้น้ำละหมาดเสีย บทบัญญัติว่าด้วยเลือดประจำเดือนและเลือดหลังคลอด และประเด็นปลีกย่อยทางนิติศาสตร์อื่น ๆ ทำนองเดียวกันนี้

ฐานะของบรรดาอิหม่ามอยู่เหนือท่านเราะซูล

ในขณะที่พวกเขายกฐานะของบรรดาอิหม่ามของพวกเขาในเรื่องเร้นลับให้อยู่เหนือฐานะของ

…ท่านเราะซูล ﷺ ทั้งที่ท่านคือผู้ที่ได้รับวะฮีย์ (การวิวรณ์) ในขณะที่พวกเขา (อิมามเหล่านั้น) มิได้อ้างว่าตนได้รับวะฮีย์แต่อย่างใด แล้วเราก็ไม่ทราบว่าจะมีการประนีประนอมใดเกิดขึ้นได้ระหว่างเรากับพวกเขาอีกหลังจากนี้?

สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้ในทุกยุคสมัยของประวัติศาสตร์เกี่ยวกับมวลชนชีอะฮ์ และท่าทีของทั้งชนชั้นนำและสามัญชนของพวกเขาที่มีต่อรัฐบาลอิสลามต่าง ๆ ก็คือ รัฐบาลอิสลามใดก็ตาม หากเข้มแข็งและมั่นคง พวกเขาก็จะประจบสอพลอด้วยวาจา โดยปฏิบัติตามหลักความเชื่อเรื่อง «ตะกียะฮ์» เพื่อสูบเอาผลประโยชน์ของรัฐบาลนั้น และเพื่อยึดครองตำแหน่งต่าง ๆ ในรัฐบาลนั้น ครั้นเมื่อรัฐบาลนั้นอ่อนแอลง หรือถูกศัตรูโจมตี พวกเขาก็จะเข้าไปอยู่ฝ่ายศัตรูและหันกลับมาต่อต้านรัฐบาลนั้น

พวกเขาเป็นเช่นนี้ในช่วงปลายราชวงศ์อุมะวิยะฮ์ เมื่อบรรดาลูกพี่ลูกน้องของพวกเขา คือฝ่ายอับบาสิยะฮ์ ลุกฮือขึ้นต่อต้านคอลีฟะฮ์ของราชวงศ์นั้น ยิ่งไปกว่านั้น การลุกฮือของฝ่ายอับบาสิยะฮ์ต่อราชวงศ์อุมะวิยะฮ์ก็เกิดขึ้นจากการชักจูง การยุยง และแผนการลับของพวกชีอะฮ์นั่นเอง

ต่อมาพวกเขาก็มีท่าทีอันเป็นอาชญากรรมเช่นเดียวกันนี้กับราชวงศ์บนีอับบาสอีกด้วย ในยามที่ราชวงศ์นั้นถูกคุกคามจากการรุกรานของฮูลากูและพวกมองโกลผู้บูชาเจว็ด ที่บุกเข้าสู่ศูนย์กลางแห่งคิลาฟะฮ์อิสลาม เมืองหลวงแห่งเกียรติยศของอิสลาม และศูนย์กลางแห่งอารยธรรมและวิทยาการของอิสลาม กล่าวคือ หลังจากที่ปราชญ์และนักวิชาการของชีอะฮ์ คืออัน-นะศีร อัฏ-ฏูซีย์ เคยแต่งบทกวีประจบสอพลอคอลีฟะฮ์อับบาสิยะฮ์ อัล-มุอ์ตะศิม ไม่นานนักเขาก็กลับหันหลังให้ในปี 655 (ฮ.ศ.) โดยยุยงให้ต่อต้านคอลีฟะฮ์ และเร่งรัดให้เกิดหายนะแก่อิสลามในกรุงแบกแดด เขาได้มาอยู่ในแถวหน้าของขบวนทัพของฮูลากูผู้กระหายเลือด และร่วมกับฮูลากูควบคุมการเปิดให้มีการสังหารหมู่บรรดามุสลิมทั้งชายและหญิง ทั้งเด็กและคนชรา และเขายังยินยอมให้มีการโยนตำราวิชาการอิสลามลงในแม่น้ำไทกริส จนกระทั่งน้ำในแม่น้ำไหลเป็นสีดำอยู่หลายวันหลายคืน จากน้ำหมึกของตำราที่เขียนด้วยลายมือ ซึ่งทำให้มรดกทางวิชาการอันล้ำค่า…

…ของอิสลาม ทั้งด้านประวัติศาสตร์ วรรณกรรม ภาษา กวีนิพนธ์ และวิทยปัญญา ยิ่งไปกว่านั้นยังรวมถึงวิชาการด้านศาสนบัญญัติ และตำราของบรรดาอิมามสะลัฟจากชนรุ่นแรก ซึ่งยังคงมีอยู่เป็นจำนวนมากจนถึงเวลานั้น ทั้งหมดนี้ได้สูญหายไปพร้อมกับตำราอื่น ๆ ในทำนองเดียวกันที่สูญหายไปในหายนะทางวัฒนธรรมครั้งนั้น ซึ่งไม่เคยมีหายนะใดเทียบเท่ามาก่อน

การทรยศของอัล-อัลก็อมีย์และอิบนุอบิลหะดีด

ผู้ที่ร่วมกับเชคของชีอะฮ์ อัน-นะศีร อัฏ-ฏูซีย์ ในการก่อการทรยศครั้งใหญ่หลวงนี้ คือสหายของเขาสองคน คนหนึ่งเป็นเสนาบดีชาวชีอะฮ์ ได้แก่ มุหัมมัด บิน อะห์มัด อัล-อัลก็อมีย์ ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นนักประพันธ์สายมุอ์ตะซิละฮ์ที่ฝักใฝ่ชีอะฮ์ยิ่งกว่าชาวชีอะฮ์เสียอีก ได้แก่ อับดุลหะมีด บิน อบิลหะดีด มือขวาของอิบนุลอัลก็อมีย์ เขาใช้ชีวิตเป็นศัตรูต่อบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ด้วยเรื่องโกหกมากมายที่เขาบรรจุไว้ในคำอธิบายอันชั่วร้ายของเขาต่อหนังสือ "นะฮ์ญุลบะลาเฆาะฮ์" อันเป็นเรื่องโกหกที่ได้บิดเบือนประวัติศาสตร์อิสลามให้เสื่อมเสีย และจนถึงทุกวันนี้ก็ยังมีผู้ที่หลงเชื่อเรื่องเหล่านั้น ในหมู่ผู้ที่ไม่รู้ข้อเท็จจริงและเบื้องลึกเบื้องหลังของอดีตอิสลาม แม้กระทั่งในหมู่ผู้ทรงคุณวุฒิที่เฉลียวฉลาดและนักประพันธ์ของเราเองก็ตาม

อิบนุลอัลก็อมีย์ผู้นี้ได้ตอบแทนความใจกว้างและความกรุณาของเคาะลีฟะฮ์อัล-มุสตะอ์ศิม ที่แต่งตั้งเขาเป็นเสนาบดี ด้วยการทรยศหักหลัง สันดานแห่งการทรยศและความต่ำช้าได้ผลักดันให้เขาตอบแทนความดีของผู้ที่เคยทำดีต่อเขาด้วยวิธีเช่นนั้น และจนถึงยุคหลัง ๆ นี้ ชาวชีอะฮ์ก็ยังคงรู้สึกเพลิดเพลินกับการสะใจ และหลงระเริงอยู่กับความเป็นศัตรูต่ออิสลาม ด้วยสิ่งที่ได้ประสบแก่อิสลามในหายนะของฮูลากู ผู้ใดต้องการ ก็จงอ่านชีวประวัติของอัน-นะศีร อัฏ-ฏูซีย์ ที่พวกเขาเขียนไว้ในตำราชีวประวัติทุกเล่มที่พวกเขาแต่งขึ้น ซึ่งเล่มล่าสุดคือ "เราเฎาะตุลญันนาต" ของอัล-คูนสารีย์ ซึ่งเต็มไปด้วยการยกย่องสรรเสริญบรรดาผู้กระหายเลือด…

…และบรรดาผู้ทรยศ การสะใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับอิสลามในวันนั้น การสาแก่ใจต่อเหยื่อของภัยพิบัติครั้งนั้นทั้งชนชั้นสูงและสามัญชน และความยินดีต่อการสังหารหมู่มุสลิมทั้งชายและหญิง แม้กระทั่งเด็กและคนชรา อันเป็นสิ่งที่แม้แต่ศัตรูที่เป็นปฏิปักษ์ที่สุดและสัตว์ป่าที่ใจโหดเหี้ยมที่สุดยังละอายที่จะแสดงความยินดีต่อมันออกมา

เรื่องนี้ได้ยืดยาวออกไปแล้ว ทั้งที่เราพยายามจะสรุปให้กระชับ และจำกัดอยู่เพียงตัวบทที่คัดมาจากตำราชีอะฮ์ที่น่าเชื่อถือที่สุด ขอให้เราปิดท้ายเรื่องนี้ด้วยตัวบทอีกบทหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับเรื่องการสร้างความใกล้ชิด (อัต-ตักรีบ) เพื่อให้มุสลิมทุกคนได้รู้ว่า การสร้างความใกล้ชิดระหว่างผู้คนในกลุ่มและมัซฮับอื่น ๆ นั้นเป็นไปได้ แต่เป็นไปไม่ได้กับชีอะฮ์โดยเฉพาะ ทั้งนี้ด้วยคำสารภาพอย่างชัดแจ้งของพวกเขาเองดังที่จะได้อธิบายต่อไปนี้

อัล-คุนซารีย์ นักประวัติศาสตร์ผู้บันทึกชีวประวัติบุคคลสำคัญของชีอะฮ์ ได้รายงานไว้ในหนังสือของเขา (เราเฎาะฮาตุล-ญันนาต) หน้า 579 ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง ที่กรุงเตหะราน ปี 1367 ในตอนที่เขาเขียนชีวประวัติอย่างยืดยาวของอัน-นะศีร อัฏ-ฏูซีย์ ว่า ในบรรดา «ถ้อยคำที่แท้จริงอันงดงามของเขา ซึ่งออกมาจากผู้ยืนยันสัจธรรมและการพิสูจน์อย่างถี่ถ้วน คือคำพูดของเขาในการระบุว่ากลุ่มใดคือกลุ่มที่รอดพ้น (อัล-ฟิรเกาะฮ์ อัน-นาญิยะฮ์) จากเจ็ดสิบสามกลุ่ม และกลุ่มนั้นคืออัล-อิมามิยะฮ์» เขากล่าวว่า

«แท้จริงฉันได้พิจารณามัซฮับทั้งหมด และได้ศึกษาหลักการพื้นฐาน (อุศูล) และรายละเอียดปลีกย่อย (ฟุรูอ์) ของพวกเขา แล้วฉันก็พบว่า กลุ่มอื่นนอกจากอัล-อิมามิยะฮ์นั้นล้วนมีหลักการพื้นฐานที่ถือเป็นเกณฑ์ในเรื่องอีมานร่วมกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะขัดแย้งกันในบางเรื่องซึ่งการยืนยันหรือการปฏิเสธมันมีค่าเท่ากันเมื่อเทียบกับอีมาน จากนั้นฉันก็พบว่า กลุ่มอัล-อิมามิยะฮ์นั้นขัดแย้งกับกลุ่มอื่นทั้งหมดในหลักการพื้นฐานของพวกเขา ดังนั้น หากว่า…

ทุกนิกายนอกเหนือจากพวกเขาเป็นนิกายที่รอดพ้น ก็ย่อมหมายความว่าทุกนิกายล้วนรอดพ้นทั้งหมด ดังนั้นจึงชี้ให้เห็นว่าผู้ที่รอดพ้นคือพวกอิมามียะฮ์เท่านั้น ไม่ใช่ผู้อื่น»

ความรอดพ้นจะไม่เกิดขึ้น เว้นแต่ด้วยการยึดมั่นในวิลายะฮ์ (ความภักดี) ต่ออะฮ์ลุลบัยต์

อัล-เคาะวันซารีกล่าวว่า: อัส-ซัยยิด นิอ์มะตุลลอฮ์ อัล-มูซาวี ได้กล่าวไว้ภายหลังจากที่เขาได้ยกข้อความนี้มาว่า «สาระสำคัญของข้อความนี้คือ ทุกนิกายต่างเห็นพ้องกันว่า การกล่าวปฏิญาณตนทั้งสอง (ชะฮาดะตัยน์) เพียงอย่างเดียวคือเงื่อนไขแห่งความรอดพ้น โดยยึดตามคำกล่าวของท่านนบี ﷺ ที่ว่า «ผู้ใดกล่าวว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์ เขาจะได้เข้าสวรรค์» ส่วนนิกายอิมามียะฮ์นี้ พวกเขามีมติเป็นเอกฉันท์ว่า <u>ความรอดพ้นจะไม่เกิดขึ้น เว้นแต่ด้วยการยึดมั่นในวิลายะฮ์ต่ออะฮ์ลุลบัยต์จนถึงอิมามคนที่สิบสอง และการประกาศตัดขาด (บะรออะฮ์) จากศัตรูของพวกเขา</u> (หมายถึง จากอบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) ไปจนถึงคนสุดท้ายที่สังกัดอยู่ในอิสลาม ซึ่งไม่ใช่ชีอะฮ์ ทั้งผู้ปกครองและผู้ใต้ปกครอง) ดังนั้น นิกายนี้จึงแตกต่างจากนิกายอื่นทั้งหมดในหลักความเชื่อนี้ ซึ่งเป็นแกนหลักที่ความรอดพ้นขึ้นอยู่กับมัน»

ชีอะฮ์ขัดแย้งกับมุสลิมในหลักการพื้นฐาน (อุศูล) มิใช่เพียงแค่ในเรื่องปลีกย่อย (ฟุรูอ์)

แท้จริง อัฏ-ฏูซี อัล-มูซาวี และอัล-คันซาวี ได้พูดจริง... และก็ได้โกหกด้วย...

พวกเขาพูดจริงในประเด็นที่ว่า นิกายต่าง ๆ ของมุสลิมนั้นมีความใกล้เคียงกันในหลักการพื้นฐาน และแตกต่างกันในเรื่องรอง ด้วยเหตุนี้ <u>จึงเป็นไปได้ที่จะเกิดความเข้าใจอันดีและการสร้างความใกล้ชิดระหว่างนิกายต่าง ๆ ที่มีหลักการพื้นฐานใกล้เคียงกัน</u> แต่ความเข้าใจอันดีเช่นนี้<u>เป็นไปไม่ได้กับชีอะฮ์อิมามียะฮ์</u> เพราะพวกเขาขัดแย้งกับ

…มุสลิมทั้งมวลในหลักการพื้นฐาน (อุศูล) ของพวกเขา และพวกเขาจะไม่พอใจมุสลิมเลย เว้นแต่มุสลิมจะยอมสาปแช่ง “อัล-ญิบต์และอัฏ-ฏอฆูต” ซึ่งพวกเขาหมายถึงอบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) ตลอดจนผู้ที่อยู่ถัดจากทั้งสองลงมาจนถึงทุกวันนี้ และยอมประกาศตัดขาด (บะรออะฮ์) จากทุกคนที่ไม่ใช่ชีอะฮ์ แม้กระทั่งอะฮ์ลุลบัยต์ อันได้แก่บุตรีของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ที่ซุนนูรอยน์ อุษมาน อิบนุอัฟฟาน (ร.ฎ.) ได้เป็นบุตรเขยของท่านผ่านพวกนาง และบุรุษเชื้อสายอุมะวีย์ผู้กล้าหาญและสูงศักดิ์ อัล-อาศ อิบนุร-เราะบีอ์ (ร.ฎ.) ซึ่งท่านนบี ﷺ ได้กล่าวยกย่องเขาบนมิมบัรของมัสญิดนะบะวีย์ต่อหน้าที่ชุมนุมของมุสลิมทั้งหมด ในคราวที่อะลีย์ประสงค์จะแต่งงานกับบุตรีของอบูญะฮ์ล และให้นางเป็นภรรยาร่วมกับบุตรีของลูกพี่ลูกน้องของเขา คือฟาฏิมะฮ์ (ร.ฎ.) จนนางได้ไปร้องทุกข์เรื่องนั้นต่อบิดาของนาง

และให้การประกาศตัดขาดนั้นครอบคลุมไปถึงอิหม่ามซัยด์ บุตรของอะลีย์ ซัยนุลอาบิดีน บุตรของอัล-หุเซน บุตรของอะลีย์ อิบนุอบีฏอลิบ และอะฮ์ลุลบัยต์คนอื่น ๆ ทั้งหมดที่ไม่ได้เข้าร่วมอยู่ใต้ธงของพวกรอฟิเฎาะฮ์ในอะกีดะฮ์อันบิดเบี้ยวของพวกเขา ซึ่งส่วนหนึ่งของอะกีดะฮ์นั้นคือการกล่าวอ้างว่าอัลกุรอานถูกบิดเบือน และพวกเขาได้กล่าวอ้างเช่นนั้นในทุกยุคทุกสมัยและทุกชนชั้นของพวกเขา ตามที่ผู้ปราดเปรื่องของพวกเขา ผู้เป็นที่รักใคร่และเป็นที่โปรดปรานแห่งหัวใจของพวกเขา คืออัล-หาจญ์ มีรซา หุเซน อิบนุมุหัมมัด ตะกีย์ อัน-นูรีย์ อัฏ-เฏาะบัรซีย์ ได้ถ่ายทอดและบันทึกไว้ให้แก่พวกเขาในหนังสือของเขาชื่อ (ฟัศลุลค็อฏฏ็อบ ฟี อิษบาต ตะห์รีฟ กิตาบ ร็อบบิลอัรบาบ) ซึ่งเขาได้ก่ออาชญากรรมด้วยการเขียนทุกบรรทัดของหนังสือเล่มนั้นข้างหลุมศพของศอฮาบะฮ์ผู้ทรงเกียรติ เจ้าเมืองกูฟะฮ์ อัล-มุฆีเราะฮ์ อิบนุชุอ์บะฮ์ (ร.ฎ.) ซึ่งชีอะฮ์อ้างว่าเป็นหลุมศพของอะลีย์ อิบนุอบีฏอลิบ ขออัลลอฮ์ทรงให้ใบหน้าของเขามีเกียรติ

แท้จริงชีอะฮ์ได้ตั้งเงื่อนไขแก่เราสำหรับการทำความเข้าใจกันกับพวกเขา และสำหรับการที่พวกเขาจะพอใจต่อการที่เราเข้าใกล้ชิดพวกเขา ว่าเราจะต้องร่วมกับพวกเขาสาปแช่งเหล่าศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ และเราจะต้องประกาศตัดขาดจากทุกคนที่ไม่ได้อยู่บนศาสนาของพวกเขา แม้กระทั่งบุตรีของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ และกลุ่มชนผู้คัดสรรอันมีบะเราะกะฮ์จากเชื้อสายของท่าน และในแถวหน้าของกลุ่มชนนั้น…

ไปจนถึงซัยด์ บิน ซัยนุลอาบิดีน และบรรดาผู้ที่เดินตามแนวทางของท่านในการคัดค้านความชั่วร้ายต่าง ๆ ของพวกรอฟิเฎาะฮ์

นี่คือส่วนที่เป็นความจริงในตัวบทที่ถูกถ่ายทอดมาจากอันนะศีร อัฏฏูซี ซึ่งอัสสัยยิด นิอ์มะตุลลอฮ์ อัลมูซะวี และมีรซา มุฮัมมัด บากิร อัลมูซะวี อัลคุวานซารี อัลอัศบะฮานี ก็ได้ปฏิบัติตามเขาในเรื่องนี้ ไม่มีชีอะฮ์แม้แต่คนเดียวที่เห็นต่างจากพวกเขาในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่แสดงออกอย่างเปิดเผยหรือผู้ที่หลบซ่อนอยู่ภายใต้ตะกียะฮ์

وان للإيمان - كما قال أمير المؤمنين عمر بن عبدالعزيز - فرائض وشرائع وحدودا وسننا ، فمن استكملها استكمل الإيمان ، ومن لم يستكملها لم يستكمل الإيمان

ส่วนเรื่องที่พวกเขากล่าวเท็จนั้น คือการที่พวกเขาอ้างว่า สำหรับมุสลิมที่มิใช่ชีอะฮ์ การเพียงแค่กล่าวปฏิญาณชะฮาดะฮ์ทั้งสองถือเป็นเกณฑ์แห่งความรอดพ้นในอาคิเราะฮ์ หากพวกเขามีสติปัญญาหรือความรู้อยู่บ้าง พวกเขาก็จะรู้ว่า สำหรับพวกเรานั้น ชะฮาดะฮ์ทั้งสองคือสัญลักษณ์แห่งการเข้ารับอิสลาม และผู้ที่กล่าวมัน แม้จะเป็นศัตรูที่อยู่ในภาวะสงครามก็ตาม ย่อมได้รับการคุ้มครองชีวิตและทรัพย์สินในโลกนี้ ส่วนความรอดพ้นในอาคิเราะฮ์นั้นต้องควบคู่ไปกับอีมาน และแท้จริงอีมานนั้นมีข้อบังคับ บทบัญญัติ ขอบเขต และแบบแผน ดังที่อะมีรุลมุอ์มินีน อุมัร บิน อับดุลอะซีซ ได้กล่าวไว้ ผู้ใดปฏิบัติครบถ้วน ผู้นั้นก็มีอีมานครบถ้วน และผู้ใดปฏิบัติไม่ครบถ้วน ผู้นั้นก็มีอีมานไม่ครบถ้วน

และในบรรดาสิ่งเหล่านั้นไม่มีแม้แต่การเชื่อในการมีอยู่ของอิมามคนที่สิบสองของพวกเขา เพราะเขาเป็นบุคคลที่ถูกสมมติขึ้นมา และถูกอ้างอย่างโกหกว่าเป็นบุตรของอัลหะซัน อัลอัสกะรี ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปโดยไม่มีบุตร ญะอ์ฟัรผู้เป็นน้องชายของเขาได้จัดการกองมรดกของเขาบนพื้นฐานว่าเขาไม่มีบุตร ในยุคนั้นชาวอะละวีย์มีทะเบียนบันทึกการเกิดซึ่งมีนะกีบ (ผู้ดูแลกิจการของเชื้อสาย) เป็นผู้รับผิดชอบ ไม่มีบุตรคนใดในหมู่พวกเขาถือกำเนิดขึ้นเว้นแต่จะถูกบันทึกไว้ในทะเบียนนั้น แต่ในทะเบียนนั้นไม่มีการบันทึกว่าอัลหะซัน อัลอัสกะรีมีบุตรแต่อย่างใด และชาวอะละวีย์ที่อยู่ร่วมสมัยกับอัลหะซัน อัลอัสกะรีก็ไม่รู้ว่าเขาเสียชีวิตโดยทิ้งบุตรชายไว้ แต่เมื่ออัลหะซันเสียชีวิต…

อัล-อัสกะรีย์ไม่มีบุตรสืบสกุล สายการสืบทอดอิมามะฮ์ในหมู่ผู้ตามของพวกเขาซึ่งเป็นพวกอิมามียะฮ์จึงหยุดลง พวกเขาเห็นว่ามัซฮับนี้ได้ตายไปพร้อมกับการตายของเขา และพวกเขาก็ไม่ใช่พวกอิมามียะฮ์อีกต่อไป เพราะพวกเขาไม่มีอิมามแล้ว

การแตกแยกออกไปของพวกนุศ็อยรียะฮ์

ชัยฏอนตนหนึ่งจากบรรดาชัยฏอนของพวกเขา ชื่อมุฮัมมัด บิน นุศ็อยร์ ซึ่งเป็นมุวาลีย์ (ทาสที่ได้รับการปลดปล่อย) ของบนีนุมัยร์ ได้กุแนวคิดขึ้นมาว่า อัล-หะสันมีบุตรชายคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินของบ้านบิดาของเขา⁽¹⁾ เพื่อที่ตัวเขาและพรรคพวกจะได้หลอกลวงสามัญชนชาวชีอะฮ์และคนร่ำรวยในหมู่พวกเขา ด้วยการเก็บซะกาตจากพวกเขาในนามของอิมามที่ยังมีตัวตนอยู่ และเพื่อจะได้กล่าวอ้างโกหกต่อไปว่าพวกเขาเป็นพวกอิมามียะฮ์ เขาต้องการให้ตัวเขาเองเป็น "อัล-บาบ" (ประตู) ของห้องใต้ดินที่เป็นเพียงจินตนาการนั้น โดยเป็นตัวกลางระหว่างอิมามที่ถูกกล่าวอ้างกับชีอะฮ์ของเขา และเป็นผู้รับผิดชอบรวบรวมทรัพย์สินซะกาต แต่พรรคพวกของเขาจากบรรดาชัยฏอนคนอื่น ๆ ที่ร่วมในการสมคบคิดนี้ไม่เห็นด้วยกับเขา และยืนกรานให้ "อัล-บาบ" เป็นชายผู้ขายน้ำมันหรือขายเนยคนหนึ่ง ซึ่งมีร้านอยู่ที่หน้าประตูบ้านของอัล-หะสัน อัล-อัสกะรีย์ ครอบครัวของอัล-หะสันและบิดาของเขาเคยซื้อของใช้ในบ้านจากเขา

เรื่องราวของอัล-บาบและห้องใต้ดิน

เมื่อเกิดความขัดแย้งนี้ขึ้น ผู้กุแนวคิดนั้นก็แยกตัวออกจากพวกเขา และก่อตั้งมัซฮับนุศ็อยรียะฮ์ซึ่งถูกเรียกตามชื่อของเขา ส่วนพรรคพวกของเขาต้องการหาอุบายเพื่อทำให้อิมามคนที่สิบสองตามที่พวกเขากล่าวอ้างนั้นปรากฏตัวขึ้น และให้เขาแต่งงานเพื่อจะได้มีบุตรและหลานสืบต่อจากเขา

⁽¹⁾ ส่วนห้องใต้ดินในบ้านของบิดาของเขานั้น หากว่ามีห้องใต้ดินอยู่จริง พวกเขาก็ถูกกันออกไปให้ห่างจากที่นั่นและไม่มีสิทธิ์เข้าไป เพราะบ้านหลังนั้นอยู่ในความครอบครองของญะอ์ฟัร พี่ชายของอัล-หะสัน อัล-อัสกะรีย์ และเขาเป็นผู้ยืนยันว่าอัล-หะสัน อัล-อัสกะรีย์ไม่มีบุตร ไม่ว่าจะอยู่ในห้องใต้ดินที่เป็นเพียงจินตนาการนั้นหรือนอกห้องใต้ดินก็ตาม

…ดำรงตำแหน่งอิมามะฮ์ และเพื่อให้มัซฮับอิมามียะฮ์ดำเนินต่อไปโดยพวกเขา แต่ปรากฏชัดว่าหากเขาปรากฏตัวขึ้น ก็จะนำไปสู่การปฏิเสธเขาจากฝ่ายสภานะกีบของชาวอะละวีย์ จากชาวอะละวีย์ทั้งหมด และจากบรรดาลูกพี่ลูกน้องของพวกเขา คือบรรดาเคาะลีฟะฮ์และเหล่าอะมีรแห่งบนีอับบาส ดังนั้นพวกเขาจึงอ้างว่าเขายังคงอยู่ในห้องใต้ดิน (สิรดาบ) และเขามีการเร้นกายช่วงสั้น (เฆาะยะฮ์ ศุฆรอ) และการเร้นกายช่วงยาว (เฆาะยะฮ์ กุบรอ) ไปจนจบนิทานปรัมปรานี้ ซึ่งไม่เคยมีผู้ใดได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน แม้แต่ในตำนานปรัมปราของกรีก พวกเขาต้องการให้มุสลิมทั้งหมดที่อัลลอฮ์ทรงประทานความโปรดปรานแห่งสติปัญญาแก่พวกเขา เชื่อเรื่องโกหกนี้ เพื่อจะได้เกิดการประนีประนอมระหว่างพวกเขากับชีอะฮ์ ช่างห่างไกลเหลือเกิน ช่างห่างไกลเหลือเกิน เว้นแต่โลกอิสลามทั้งหมดจะกลายเป็นโรงพยาบาลสำหรับรักษาโรคทางจิต ขอบคุณอัลลอฮ์สำหรับความโปรดปรานแห่งสติปัญญา เพราะสติปัญญาคือเงื่อนไขของการเป็นผู้ต้องรับผิดชอบตามบทบัญญัติ (ตักลีฟ) และหลังจากความถูกต้องของอีมานแล้ว สติปัญญาคือความโปรดปรานที่ยิ่งใหญ่และมีเกียรติที่สุด

ความจงรักภักดีของมุสลิม

แท้จริงมุสลิมนั้นให้ความจงรักภักดี (วะลาอ์) ต่อผู้ศรัทธาทุกคนที่มีอีมานอันถูกต้อง ซึ่งรวมถึงบรรดาผู้ทรงคุณธรรมจากอะฮ์ลุลบัยต์ โดยไม่จำกัดอยู่ในจำนวนใดจำนวนหนึ่งโดยเฉพาะ และในแถวหน้าของบรรดาผู้ศรัทธาชั้นเลิศที่มุสลิมให้ความจงรักภักดีนั้น คือสิบท่านที่ท่านนบี ﷺ ได้แจ้งข่าวดีแก่พวกเขาว่าจะได้เข้าสวรรค์ หากชีอะฮ์ไม่มีสาเหตุแห่งการตักฟีร (การถูกตัดสินว่าเป็นกาฟิร) อื่นใดเลย นอกจากการที่พวกเขาขัดแย้งกับท่านนบี ﷺ ในเรื่องที่ว่าสิบท่านนี้เป็นชาวสวรรค์ เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว ในทำนองเดียวกัน มุสลิมให้ความจงรักภักดีต่อบรรดาศอฮาบะฮ์ทั้งหมด ซึ่งอิสลามและโลกอิสลามได้ตั้งมั่นขึ้นบนบ่าของพวกเขา และความจริงกับความดีงามได้งอกงามขึ้นในผืนดินแห่งมาตุภูมิอิสลามด้วยเลือดของพวกเขา และพวกเขาเหล่านี้คือผู้ที่ชีอะฮ์ได้กล่าวเท็จต่อท่านอะลี (ร.ฎ.) และบรรดาบุตรของท่าน โดยอ้างว่าพวกเขาเป็นศัตรูของท่านเหล่านั้น ทั้งที่พวกเขาได้ใช้ชีวิตร่วมกับท่านอะลี (ร.ฎ.) ฉันพี่น้อง…

พวกเขารักใคร่และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน และเสียชีวิตไปในฐานะพี่น้องที่รักใคร่และช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ช่างสัจจริงเสียนี่กระไรที่อัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติและสูงส่งได้ทรงพรรณนาคุณลักษณะของพวกเขาไว้ในซูเราะฮ์อัล-ฟัตห์ อายะฮ์ที่ 29 แห่งคัมภีร์ของพระองค์ ซึ่งความเท็จจะไม่มาถึงคัมภีร์นี้ ไม่ว่าจากเบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง พระองค์ผู้ทรงเกียรติยิ่งในฐานะผู้ตรัสได้ตรัสถึงพวกเขาว่า «พวกเขาเข้มแข็งต่อบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา และเมตตาต่อกันในระหว่างพวกเขา» (ซูเราะฮ์อัล-ฟัตห์ 48:29)

أَشِدَّآءُ عَلَى ٱلْكُفَّارِ رُحَمَآءُ بَيْنَهُمْ

وَلِلَّهِ مِيرَٰثُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ لَا يَسْتَوِى مِنكُم مَّنْ أَنفَقَ مِن قَبْلِ ٱلْفَتْحِ وَقَـٰتَلَ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ ٱلَّذِينَ أَنفَقُوا۟ مِنۢ بَعْدُ وَقَـٰتَلُوا۟ ۚ وَكُلًّا وَعَدَ ٱللَّهُ ٱلْحُسْنَىٰ

และพระดำรัสของพระองค์ในซูเราะฮ์อัล-หะดีด «และมรดกแห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินเป็นของอัลลอฮ์ ในหมู่พวกเจ้าย่อมไม่เท่าเทียมกัน ผู้ที่บริจาคก่อนการพิชิต (มักกะฮ์) และได้ต่อสู้ ชนเหล่านั้นมีฐานะสูงส่งยิ่งกว่าบรรดาผู้ที่บริจาคภายหลังและได้ต่อสู้ และทั้งหมดนั้นอัลลอฮ์ได้ทรงสัญญาไว้ซึ่งสิ่งที่ดีงาม (คือสวรรค์)» (ซูเราะฮ์อัล-หะดีด 57:10) แล้วอัลลอฮ์จะทรงผิดสัญญาของพระองค์กระนั้นหรือ? และพระองค์ยังตรัสถึงพวกเขาในซูเราะฮ์อาล อิมรอนว่า «พวกเจ้าเป็นประชาชาติที่ดีที่สุดที่ถูกให้อุบัติขึ้นมาสำหรับมนุษยชาติ» (ซูเราะฮ์อาล อิมรอน 3:110)

كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ

ความรักและความผูกพันระหว่างบรรดาเคาะลีฟะฮ์ผู้ทรงธรรม

ส่วนหนึ่งจากความรักที่อะมีรุลมุอ์มินีน อะลี บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) มีต่อพี่น้องทั้งสามของท่าน คือบรรดาเคาะลีฟะฮ์ก่อนหน้าท่าน ก็คือการที่ท่านตั้งชื่อบุตรของท่าน (ที่เกิดภายหลังจากอัล-หะสันและอัล-หุสัยน์ และอิบนุลหะนะฟียะฮ์) ตามชื่อของพวกเขา ในบรรดาบุตรของอะลี บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) มีบุตรคนหนึ่งที่ท่านตั้งชื่อว่า "อบูบักร" อีกคนหนึ่งตั้งชื่อว่า "อุมัร" และคนที่สามตั้งชื่อว่า "อุษมาน"

และท่านได้ยกบุตรสาวของท่าน คืออุมมุกุลษูม อัล-กุบรอ (ร.ฎ.) ให้แต่งงานกับอุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ (ร.ฎ.) และหลังจากที่ท่านอุมัร (ร.ฎ.) เป็นชะฮีดแล้ว ลูกพี่ลูกน้องของนาง คือมุหัมมัด บิน ญะอ์ฟัร บิน อบีฏอลิบ ได้แต่งงานกับนาง ต่อมาเขาเสียชีวิตลง น้องชายของเขาคืออูน บิน ญะอ์ฟัร จึงได้แต่งงานกับนาง และนางได้เสียชีวิตขณะอยู่กับเขา

ส่วนอับดุลลอฮ์ บิน ญะอ์ฟัร (ผู้มีสองปีก) บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) ได้ตั้งชื่อบุตรคนหนึ่งของท่านว่า "อบูบักร" และตั้งชื่อบุตรอีกคนหนึ่งของท่านว่า "มุอาวิยะฮ์" และมุอาวิยะฮ์ผู้นี้ คือบุตรของอับดุลลอฮ์ บิน ญะอ์ฟัร บิน อบีฏอลิบ ได้ตั้งชื่อบุตรคนหนึ่งของเขาว่า "ยะซีด" เพราะบางส่วนเห็นว่ายะซีดนั้นมีความประพฤติที่ดี ดังที่มุหัมมัด อิบนุลหะนะฟียะฮ์ บิน อะลี บิน อบีฏอลิบ ได้ยืนยันเป็นพยานให้แก่เขาในเรื่องนั้น

ما رأيت منه ما تذكرون ـ وقد حضرتُه ، وأقمتُ عنده ، فرأيته مواظباً على الصلاة متحرياً للخير ، يسأل عن الفقه ، ملازماً للسنة

ดังนั้น หากการบะรออะฮ์ (การประกาศตัดขาด) ที่ชีอะฮ์เรียกร้องจากพวกเราในเวลานี้ เพื่อเป็นราคาของการสร้างความใกล้ชิดระหว่างเรากับพวกเขา จะครอบคลุมบุคคลที่พวกเขาต้องการให้เรามุ่งไปถึงแล้ว บุคคลแรกที่จะถูกถือว่าผิดพลาดก็คืออิมามคนแรกของพวกเขาเอง คือ อะลี บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) ที่ได้ตั้งชื่อบุตรของท่านว่า อบูบักร อุมัร และอุษมาน และท่านจะยิ่งผิดพลาดมากกว่านั้นอีกที่ได้ยกบุตรสาวของท่านให้แต่งงานกับอิบนุลค็อฏฏ็อบ (ร.ฎ.) และมุฮัมมัด บิน อัลหะนะฟียะฮ์ก็จะกลายเป็นผู้โกหกในการให้การยืนยันแก่ยะซีด เมื่ออับดุลลอฮ์ บิน มุฏีอ์ ผู้เผยแพร่ฝ่ายอิบนุซซุบัยร์ (ร.ฎ.) มาหาท่าน และอ้างกับท่านว่ายะซีดดื่มสุรา ละทิ้งการละหมาด และละเมิดข้อตัดสินของคัมภีร์ มุฮัมมัด บิน อะลี บิน อบีฏอลิบ จึงกล่าวกับเขา (ดังที่ปรากฏในหนังสือ อัลบิดายะฮ์ วันนิฮายะฮ์ 8 : 233) ว่า «ฉันไม่เคยเห็นจากเขาในสิ่งที่พวกท่านกล่าวถึงเลย ฉันเคยไปหาเขาและพำนักอยู่กับเขา แล้วฉันก็เห็นเขาเป็นผู้ดำรงการละหมาดอย่างสม่ำเสมอ แสวงหาความดี ไต่ถามเรื่องฟิกฮ์ และยึดมั่นในซุนนะฮ์»

وما الذي خاف مني أو رجا حتى يظهر الي الخشوع ؟ أفأطلعكم على ما تذكرون من شرب الخمر ؟ فلئن كان أطلعكم على ذلك أنكم لشركاؤه ، وان لم يكن أطلعكم فما يحل لكم أن تشهدوا بما لم تعلموا

أبى الله ذلك على أهل الشهادة فقال

إِلَّا مَن شَهِدَ بِٱلْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ﴿٨٦﴾

ولستُ من أمركم في شيء

อิบนุมุฏีอ์และบรรดาผู้ที่อยู่กับเขาจึงกล่าวแก่ท่านว่า นั่นเป็นการเสแสร้งของเขาต่อท่าน ท่านจึงกล่าวว่า «แล้วเขาจะกลัวอะไรจากฉัน หรือหวังอะไรจากฉัน ถึงกับต้องแสดงความนอบน้อมให้ฉันเห็น? แล้วเขาได้ให้พวกท่านเห็นสิ่งที่พวกท่านกล่าวถึงเรื่องการดื่มสุราหรือ? หากเขาให้พวกท่านเห็นเช่นนั้น พวกท่านก็เป็นหุ้นส่วนของเขา และหากเขาไม่ได้ให้พวกท่านเห็น ก็ไม่เป็นที่อนุมัติแก่พวกท่านที่จะให้การยืนยันในสิ่งที่พวกท่านไม่รู้» พวกเขากล่าวว่า มันเป็นความจริงสำหรับพวกเรา แม้ว่าเราจะไม่ได้เห็นมันก็ตาม ท่านจึงกล่าวแก่พวกเขาว่า «อัลลอฮ์ทรงปฏิเสธสิ่งนั้นสำหรับบรรดาผู้ให้การยืนยัน โดยพระองค์ตรัสว่า «เว้นแต่ผู้ที่ยืนยันด้วยความจริงโดยที่พวกเขารู้» (ซูเราะฮ์อัซ-ซุครุฟ 43:86) และฉันจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจการของพวกท่านแต่อย่างใด» จนจบ

ดังนั้น หากนี่คือสิ่งที่บุตรของอะลี บิน อบีฏอลิบ ได้ให้การยืนยันแก่ยะซีด แล้วความจริงข้อนี้อยู่ที่ไหนเล่า ในสิ่งที่ชีอะฮ์ต้องการจากพวกเรา ให้เราเป็นปฏิปักษ์ต่อเขาพร้อมกับบิดาของเขา (มุอาวิยะฮ์ (ร.ฎ.)) และต่อบรรดาผู้ที่ดีกว่าบิดาของเขาและดีกว่าบรรดาสรรพสิ่งทั้งหลายที่อัลลอฮ์ทรงสร้าง หมายถึง อบูบักร อุมัร อุษมาน เฏาะลหะฮ์ อัซซุบัยร์ และอัมร์ (ร.ฎ.)

...อิบนุลอาศ (ร.ฎ.) และบรรดาศอฮาบะฮ์ผู้มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ที่ได้รักษาคัมภีร์ของอัลลอฮ์และซุนนะฮ์ของเราะซูลของพระองค์ไว้ให้แก่เรา และได้สร้างโลกอิสลามนี้ขึ้นมาให้แก่เรา โลกที่เรามีชีวิตอยู่ในนั้นและเพื่อมัน แท้จริงราคาที่ชีอะฮ์เรียกร้องจากเราเพื่อแลกกับการเข้าใกล้ชิดพวกเขานั้นเป็นราคาที่แพงลิบ ซึ่งเราจะสูญเสียทุกสิ่งไปพร้อมกับมัน โดยไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมาเลย คนที่โง่เขลาที่สุดคือผู้ที่ทำการค้ากับคนที่ต้องการให้เขากลับออกไปจากการค้านั้นในฐานะผู้ที่ถูกเอาเปรียบ แท้จริงอัล-วิลายะฮ์ (การภักดี) และอัล-บะรออะฮ์ (การตัดขาด) ซึ่งศาสนาของชีอะฮ์ตั้งอยู่บนรากฐานของมัน ตามที่อัน-นะศีร อัฏ-ฏูซีได้วางไว้ และนิอ์มะตุลลอฮ์ อัล-มูซะวีกับอัล-คุนซารีได้ให้การสนับสนุนนั้น ไม่มีความหมายใดนอกจากการเปลี่ยนแปลงศาสนาอิสลาม และการเป็นศัตรูต่อบรรดาผู้ที่โครงสร้างของอิสลามได้ตั้งขึ้นบนบ่าของพวกเขา

แท้จริงพวกเขาได้โกหกในการอ้างว่ากลุ่มของพวกเขาเป็นกลุ่มเดียวที่รอดพ้น ทั้งที่เป็นกลุ่มที่ขัดแย้งกับทุกฝ่ายในสภาพการณ์ต่าง ๆ ของพวกเขา

การแตกแยกของพวกอิสมาอีลียะฮ์ออกไปจากพวกเขา

แท้จริงพวกอิสมาอีลียะฮ์ก็เหมือนกับพวกเขา และขัดแย้งกับมุสลิมในทำนองเดียวกับที่ชีอะฮ์อิมามียะฮ์ขัดแย้ง เว้นแต่ในการระบุชื่อของอะฮ์ลุลบัยต์บางท่านที่พวกเขาให้ความภักดี กล่าวคือ พวกอิมามียะฮ์ให้ความภักดีต่อทุกคนที่พวกอิสมาอีลียะฮ์ให้ความภักดี จนถึงญะอ์ฟัร อัศ-ศอดิก แล้วทั้งสองฝ่ายก็แยกทางกันหลังจากท่าน พวกอิมามียะฮ์ให้ความภักดีต่อมูซา บิน ญะอ์ฟัร และผู้ที่สืบสายต่อจากเขา ส่วนพวกอิสมาอีลียะฮ์ให้ความภักดีต่ออิสมาอีล บิน ญะอ์ฟัร และผู้ที่สืบสายต่อจากเขา และการกระทำที่เกินเลยขอบเขต (ฆุลูว์) ซึ่งพวกอิสมาอีลียะฮ์ได้โน้มเอียงไปสู่ตั้งแต่อิสมาอีลและผู้ที่มาหลังจากเขานั้น พวกอิมามียะฮ์ก็ได้อิจฉาพวกเขาในเรื่องนี้มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ศอฟาวีย์ จึงได้ถลำลงสู่ห้วงเหวของมันด้วยน้ำมือของอัล-มัจลิซีและบรรดาผู้ช่วยเหลือของเขา ตลอดจนผู้ที่คอยหว่านล้อมเสริมแต่งให้แก่พวกเขา ดังนั้น หลังจากที่พวกสุดโต่งในหมู่พวกเขาในยุคก่อน ๆ เคยเป็นเพียงชนกลุ่มน้อย...

ภายหลังจากนั้นจนถึงทุกวันนี้ พวกเขาทั้งหมดได้กลายเป็นพวกสุดโต่ง (ฆุลาต) โดยไม่มีข้อยกเว้น ข้อนี้ได้รับการยอมรับจากนักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาในด้านอัล-ญัรห์วัตตะอ์ดีล (อายะตุลลอฮ์ อัล-มามะกอนี) ในทุกชีวประวัติที่เขาเขียนถึงพวกสุดโต่งรุ่นก่อนของพวกเขา เขาประกาศไว้ในทุกตอนของหนังสือเล่มใหญ่ของเขาที่กล่าวถึงประเด็นนี้ว่า สิ่งที่ทำให้พวกสุดโต่งรุ่นก่อนถูกนับว่าเป็นพวกสุดโต่งนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นหลักการจำเป็นของมัซฮับในทัศนะของชีอะฮ์อิมามียะฮ์ทั้งหมด ดังนั้น ความสุดโต่งที่เคยแยกพวกอิสมาอีลียะฮ์ออกจากชีอะฮ์อิมามียะฮ์ บัดนี้ทั้งสองฝ่ายได้มีความสุดโต่งเสมอกันแล้ว ไม่มีความแตกต่างระหว่างกัน เว้นแต่ในตัวบุคคลที่แต่ละฝ่ายยกขึ้นเป็นพระเจ้าและยกย่องให้อยู่เหนือสถานะของท่านนบี ﷺ ท่านนบีผู้ซึ่งพวกอิมามียะฮ์ต้องการจะอนุญาตให้ไม่เชื่อในสิ่งที่ถูกต้องรายงานมาจากท่านเกี่ยวกับเรื่องเร้นลับ เช่น การสร้างชั้นฟ้าและแผ่นดิน และลักษณะของสวรรค์และนรก โดยผ่านคำพูดของมุฮัมมัด หะสัน อัล-อาชติยานี ขณะเดียวกันพวกเขากลับอ้างให้แก่อิมามของพวกเขาและอิมามคนที่สิบสองตามที่พวกเขาจินตนาการขึ้นเอง ในสิ่งที่ยกพวกเขาขึ้นสู่ระดับเทพเจ้าของชาวกรีก

ความเป็นไปไม่ได้ของการผสานให้ใกล้ชิดกัน (อัต-ตักรีบ) ระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ของมุสลิมกับนิกายต่าง ๆ ของชีอะฮ์นั้น เกิดจากการที่พวกเขาขัดแย้งกับมุสลิมทั้งหลายในเรื่องหลักการพื้นฐาน (อุศูล) ดังที่อัน-นะศีร อัฏ-ฏูซี ได้ยอมรับและประกาศไว้ และนิอ์มะตุลลอฮ์ อัล-มูซะวี กับบากิร อัล-คุนซารี ก็รับรองคำกล่าวของเขา และชีอะฮ์ทุกคนก็ยอมรับในเรื่องนี้ หากสภาพเช่นนี้เป็นอยู่แล้วในยุคของอัน-นะศีร อัฏ-ฏูซี ตั้งแต่ยุคของบากิร อัล-มัจญ์ลิซีจนถึงปัจจุบันก็ยิ่งรุนแรงและเลวร้ายยิ่งกว่า

ชีอะฮ์เองไม่ต้องการการผสานให้ใกล้ชิดกัน แต่ต้องการเผยแผ่มัซฮับของตน

และสิ่งที่ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ เลยก็คือ ชีอะฮ์อิมามียะฮ์นั่นเองที่ไม่ยอมรับการผสานให้ใกล้ชิดกัน

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงเสียสละและทุ่มเทเพื่อเผยแพร่การเรียกร้องสู่การประนีประนอม (ดะอ์วะฮ์อัต-ตักรีบ) ในดินแดนของเรา แต่กลับปฏิเสธและไม่ยอมให้มีเสียงใดดังขึ้นเพื่อการนี้ หรือให้มีการก้าวเดินใด ๆ ในหนทางนี้ในดินแดนของชีอะฮ์ หรือให้เราได้เห็นร่องรอยใด ๆ ของมันในสถาบันการศึกษาของพวกเขา ด้วยเหตุนี้ การเรียกร้องสู่การประนีประนอมจึงยังคงเป็นไปจากฝ่ายเดียว ดังที่เราได้กล่าวไว้แล้วในตอนต้นของบทความนี้ การเรียกร้องนี้จึงเปรียบเสมือนสายไฟฟ้าที่ขั้วลบไม่มาบรรจบกับขั้วบวก และขั้วบวกก็ไม่มาบรรจบกับขั้วลบ ด้วยเหตุนี้ ทุกการกระทำในหนทางนี้จะยังคงเป็นเพียงความไร้สาระเหมือนการเล่นสนุกของเด็ก ๆ และไม่มีประโยชน์ใด ๆ เลย เว้นแต่ชีอะฮ์จะเลิกสาปแช่งอบูบักร (ร.ฎ.) และอุมัร (ร.ฎ.) และเลิกการประกาศตัดขาด (อัล-บะรออะฮ์) จากทุกคนที่ไม่ใช่ชีอะฮ์ นับตั้งแต่การเสียชีวิตของท่านนบี ﷺ จนถึงวันกิยามะฮ์ และเว้นแต่ชีอะฮ์จะประกาศตัดขาดจากอะกีดะฮ์ที่ยกระดับบรรดาอิมามผู้ทรงคุณธรรมแห่งอะฮ์ลุลบัยต์ให้พ้นจากสถานะของมนุษย์ไปสู่สถานะของเหล่าเทพเจ้ากรีก เพราะทั้งหมดนี้คือการละเมิดต่ออิสลาม และเป็นการหันเหอิสลามออกจากแนวทางที่ผู้นำมาซึ่งบทบัญญัติอิสลาม ﷺ และบรรดาศอฮาบะฮ์ผู้ทรงเกียรติของท่าน ซึ่งรวมถึงอะลี บิน อบีฏอลิบ (ร.ฎ.) และบุตรหลานของท่าน ได้ชี้นำไว้ ดังนั้น หากชีอะฮ์ไม่ละทิ้งการละเมิดต่ออิสลาม ต่ออะกีดะฮ์ และต่อประวัติศาสตร์ของอิสลามนี้ พวกเขาก็จะยังคงโดดเดี่ยวอยู่ตามลำพังพร้อมกับหลักการของพวกเขาที่ขัดแย้งกับหลักการทั้งปวงของมุสลิม และจะถูกมุสลิมทั้งมวลรังเกียจและปฏิเสธ

และยังมีข้อเท็จจริงประการหนึ่งที่เราได้กล่าวถึงไว้อย่างผ่าน ๆ ในส่วนที่ผ่านมาของบทความนี้ นั่นคือ ลัทธิคอมมิวนิสต์ซึ่งลุกลามในอิรักและในพรรคตูเดห์ในอิหร่าน มากกว่าอิทธิพลที่มันมีในส่วนอื่น ๆ ของโลกอิสลาม นั้นเป็นผลผลิตของลัทธิชีอะฮ์ เพราะพวกคอมมิวนิสต์ในสองประเทศนั้นล้วนเป็นลูกหลานแท้ ๆ ของชีอะฮ์ และพวกเขาได้พบ

มัซฮับชีอะฮ์นั้นฝังรากลึกอยู่ในเรื่องงมงาย ความเพ้อฝัน และความเท็จที่ไม่อาจรับได้ด้วยสติปัญญา พวกเขาจึงปฏิเสธมัซฮับนั้น แล้วก็พบว่าเบื้องหน้าของพวกเขามีองค์กรคอมมิวนิสต์ที่มีนักเผยแผ่ และมีหนังสือในภาษาต่าง ๆ มากมาย องค์กรเหล่านั้นดำเนินการเผยแผ่แนวคิดของตนด้วยวิธีการทางวิชาการ ทางเศรษฐกิจ และวิธีการอื่น ๆ พวกเขาจึงตกลงไปในบ่วงแร้วขององค์กรเหล่านั้น หากพวกเขารู้จักศาสนาอิสลามตามฟิฏเราะฮ์ (ธรรมชาติดั้งเดิม) ของมัน และได้ศึกษาศาสนาอย่างบริสุทธิ์โดยไม่ผ่านทางแนวทางชีอะฮ์แล้ว สิ่งนั้นย่อมจะปกป้องพวกเขาจากการตกลงไปในหุบเหวนี้

ฟิตนะฮ์ของลัทธิบาบีย์

เมื่อเกิดฟิตนะฮ์ของ "อัล-บาบ" ขึ้นในอิหร่านเมื่อกว่าหนึ่งร้อยปีก่อน และอะลี มุฮัมมัด อัช-ชีรอซีย์ อ้างว่าตนเป็น "บาบ" (ประตู) ของอัล-มะฮ์ดีย์ผู้ถูกรอคอย ต่อมาเขาก็ยกระดับคำอ้างขึ้นไปอีก โดยอ้างว่าตนเองคืออัล-มะฮ์ดีย์ผู้ถูกรอคอย และมีผู้ติดตามจากชาวชีอะฮ์อิหร่าน รัฐบาลอิหร่านในเวลานั้นเลือกที่จะเนรเทศเขาไปยังอาเซอร์ไบจาน เพราะที่นั่นเป็นถิ่นพำนักของชาวซุนนะฮ์ผู้ถือมัซฮับหะนะฟีย์ และเพราะพวกเขาเป็นชาวซุนนะฮ์ จึงมีภูมิคุ้มกันจากการหลงไหลไปกับเรื่องไร้สาระและเรื่องงมงายเหล่านี้ ซึ่งถูกดึงมาจากรากเหง้าของชีอะฮ์ อันทำให้ชาวชีอะฮ์ถูกหลอกลวงได้โดยง่ายและตอบรับการเรียกร้องของอัล-บาบด้วยเหตุนั้น รัฐบาลจึงไม่เนรเทศเขาไปยังดินแดนของชีอะฮ์ เพราะธรรมชาติของมัซฮับชีอะฮ์คือการที่ผู้นับถือยอมรับความเพ้อฝันเหล่านี้ได้ง่าย และหลายคนในหมู่พวกเขาก็จะกลายเป็นผู้ติดตามชายผู้นี้ อันจะทำให้วงของฟิตนะฮ์ขยายกว้างออกไป ดังนั้น เช่นเดียวกับที่เรื่องงมงายของชีอะฮ์เคยเป็นสาเหตุแห่งการแพร่กระจายของคำอ้างต่าง ๆ ของพวกบาบีย์และพวกบะฮาอีย์ซึ่งสอดคล้องกับมันเมื่อศตวรรษที่แล้ว ในปัจจุบันนี้มันก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งของปฏิกิริยาต่อต้านในหมู่ผู้มีการศึกษาจาก

...บรรดาลูกหลานของชีอะฮ์ที่ตื่นรู้ว่าหลักความเชื่อเหล่านี้ไร้สาระ และไม่สมควรที่ผู้มีสติปัญญาจะเชื่อถือ พวกเขาจึงละทิ้งหลักความเชื่อเหล่านั้นแล้วหันไปหาการเผยแผ่ของลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งให้การต้อนรับและโอบอุ้มพวกเขา ลัทธินี้จึงได้ผู้สนับสนุนจากพวกเขาในอิรักและอิหร่านมากกว่าที่ได้รับในดินแดนอิสลามที่เป็นซุนนะฮ์

นี่คือเท่าที่โอกาสอำนวยให้นำเสนอได้ เพื่อปฏิบัติตามพันธะที่อัลลอฮ์ทรงกำหนดไว้แก่มุสลิม คือการให้ความจริงใจ (อัน-นะศีหะฮ์) ต่ออัลลอฮ์ ต่อเราะซูลของพระองค์ ﷺ ต่อผู้นำของมุสลิม และต่อมุสลิมทั่วไป ขออัลลอฮ์ทรงปกป้องศาสนาและแนวทางของพระองค์ ตลอดจนประชาคมอิสลามอันยิ่งใหญ่ของเรา ให้พ้นจากการทำลายล้างของผู้มุ่งทำลาย และแผนร้ายของผู้วางแผนร้าย ตราบจนถึงวันแห่งการตอบแทน

ข้อวิจารณ์ที่เป็นประโยชน์

คัดลอกจากวารสารของสภาวิชาการอาหรับ ณ กรุงดามัสกัส ภาคที่หนึ่ง ลงวันที่ 26 เราะบีอุลอาคิร ปี 1373

เอาะวาอิลุลมะกอลาต ฟิลมะษาฮิบ วัลมุคตาร็อต

โดยอัชชัยค์อัลมุฟีด อิบนุอันนุอฺมาน ผู้เสียชีวิตในปี ฮ.ศ. 413

ผู้ตรวจชำระ ดูแลการจัดพิมพ์ และเขียนอรรถาธิบายบางส่วน: อัลฮาจญ์ อับบาส กุลี «วาอิซ ชะรันดาบี»

หนังสือเล่มแรกนั้น ชื่อของมันได้บ่งบอกถึงเนื้อหาไว้แล้ว กล่าวคือ เป็นหนังสือที่ศึกษาแนวทางของนิกายต่าง ๆ และผู้ยึดถือนิกายเหล่านั้น และคัดเลือกจากแนวทางเหล่านั้นเฉพาะสิ่งที่เป็นของฝ่ายอิมามียะฮ์อิษนาอะชะรียะฮ์ (สิบสองอิมาม) ผู้เขียนได้จัดเรียงหนังสือออกเป็นบทต่าง ๆ บทที่หนึ่งว่าด้วยความแตกต่างระหว่างชีอะฮ์กับมุอ์ตะซิละฮ์ ในบทนี้ท่านได้กล่าวถึงความหมายของคำว่า "ตะชัยยุอ์" ทั้งในทางภาษาและทางศัพท์วิชาการ และกล่าวถึงว่านิกายใดบ้างในบรรดานิกายที่อ้างตนว่าเป็นชีอะฮ์ที่สมควรได้รับการเรียกขานด้วยชื่อนี้ จากนั้นท่านได้กล่าวถึงความหมายของคำว่า "อิอ์ติซาล" ประวัติความเป็นมาของมัน และผู้ที่ถูกเรียกขานด้วยฉายานี้

ส่วนบทที่สอง ดังที่ปรากฏในตอนต้นของหนังสือ ว่าด้วยความแตกต่างระหว่างอิมามียะฮ์กับชีอะฮ์กลุ่มอื่น ๆ และท่านได้กล่าวพาดพิงถึงนิกายซัยดียะฮ์ รวมถึงสิ่งที่ทำให้พวกเขาแตกต่างจากอิมามียะฮ์

ในบทที่สาม ท่านได้กล่าวถึงสิ่งที่ฝ่ายอิมามียะฮ์มีความเห็นพ้องกันในเรื่องหลักการว่าด้วยอิมามะฮ์ ซึ่งขัดแย้งกับฝ่ายมุอ์ตะซิละฮ์ โดยท่านได้กล่าวถึงประเด็นปลีกย่อยบางประการที่ทั้งสองฝ่ายมีความเห็นขัดแย้งกันในเรื่องนุบูวะฮ์ (ความเป็นนบี) อิมามะฮ์ และเรื่องอื่น ๆ

ในบทที่สี่ ท่านได้บรรยายถึงหลักการ (อุศูล) ที่ท่านเลือกยึดถือ ทั้งโดยอาศัยการพิจารณาไตร่ตรอง และโดยสอดคล้องกับสิ่งที่ปรากฏในรายงาน (อาษาร) จากบรรดาอิมามผู้นำทางจากวงศ์วานของท่านมุฮัมมัด ﷺ และท่านได้กล่าวถึงผู้ที่มีความเห็นสอดคล้องกับแนวทางของท่านในบทนี้ จาก…

…ของบรรดาเจ้าของทัศนะ (อะฮ์ลุลมะกอลาต) ในหนังสือเล่มนี้ผู้เขียนได้กล่าวถึงประเด็นสำคัญที่สุดด้านอะกีดะฮ์ในหมวดต่าง ๆ ได้แก่ เตาฮีด, คุณลักษณะ (ศิฟาต), ความยุติธรรม (อัล-อัดล์), อัล-ลุฏฟ์ (ความเมตตาเอื้ออำนวยจากพระเจ้า), สิ่งที่ดีและสิ่งที่ดีที่สุด (อัศ-ศอลาห์ วัล-อัศละห์), การเป็นนบีและประเด็นที่เกี่ยวข้อง, อิมามะฮ์ รวมถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องและประเด็นที่แตกแขนงออกไป, ทัศนะเกี่ยวกับอัลกุรอานในแง่ความมหัศจรรย์ (อิอ์ญาซ) และการเรียบเรียง, เรื่องการฟื้นคืนชีพ (อัล-มะอาด), หมวดสัญญาและคำขู่ (อัล-วะอ์ด วัล-วะอีด), หมวดนามและข้อชี้ขาด (อัล-อัสมาอ์ วัล-อะห์กาม) ตลอดจนประเด็นอื่น ๆ ที่ผู้อ่านจะพบในหมวดและบทต่าง ๆ ของหนังสือ นอกจากนี้ยังสรุปทัศนะของฝ่ายอิมามียะฮ์และฝ่ายที่เห็นต่างในแต่ละประเด็น รวมถึงทัศนะของนักกะลามชีอะฮ์บางคน (เช่น ตระกูลเนาบัคต์) และคนอื่น ๆ ที่มีทัศนะในประเด็นกะลามบางเรื่องแตกต่างไปจากทัศนะของนักกะลามส่วนใหญ่ในฝ่ายของตน

ส่วนงานเขียนชิ้นที่สองคือ (ตัศฮีห์ อัล-อิอ์ติกอด) ของอัช-ชัยค์ อบูญะอ์ฟัร อิบนุอะลี อิบนุบาบะวัยฮ์ อัล-กุมมี ผู้เป็นที่รู้จักในนาม อัศ-ศอดูก ซึ่งเสียชีวิตที่เมืองร็อยย์ในปี ฮ.ศ. 381 ในหนังสือเล่มนี้ผู้เขียนได้กล่าวถึง «ความเชื่อทั้งหมดของกลุ่มชนผู้รอดพ้น ทั้งที่เป็นเรื่องจำเป็นต้องเชื่อและที่ไม่ใช่ ทั้งที่เป็นมติเห็นพ้องและที่ไม่ใช่มติเห็นพ้อง»

ประเด็นที่หนังสือเล่มนี้กล่าวถึงมีดังนี้

ٱللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ

نَسُوا۟ ٱللَّهَ فَنَسِيَهُمْ

• ความหมายของการเปิดเผยหน้าแข้ง (กัชฟุส-สาก)
• การตีความคำว่ามือ (อัล-ยัด)
• การเป่าวิญญาณ
• ความหมายของการวางแผนและการหลอกล่อจากอัลลอฮ์
• ความหมายของอายะฮ์ «อัลลอฮ์ทรงเย้ยหยันพวกเขา» (ซูเราะฮ์อัล-บะเกาะเราะฮ์ 2:15)
• ความหมายของอายะฮ์ «พวกเขาลืมอัลลอฮ์ พระองค์จึงทรงลืมพวกเขา» (ซูเราะฮ์อัต-เตาบะฮ์ 9:67)

นอกจากนี้ผู้เขียนยังได้กล่าวถึง

فِطْرَتَ ٱللَّهِ

• คุณลักษณะของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง
• การสร้างการกระทำของปวงบ่าว
• พระประสงค์ (อัล-มะชีอะฮ์) และพระประสงค์ (อัล-อิรอดะฮ์)
• การอธิบายอายะฮ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับเกาะฎออ์และเกาะดัร และการอธิบายรายงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับทั้งสองเรื่องนี้
• ความหมายของ «ฟิฏเราะฮ์ของอัลลอฮ์» (ซูเราะฮ์อัร-รูม 30:30)
• ความสามารถ (อัล-อิสติฏออะฮ์)
• อัล-บะดาอ์
• การโต้แย้ง (อัล-ญิดาล)
• อัล-เลาห์ (แผ่นจารึก) และอัล-เกาะลัม (ปากกา)
• ความหมายของ «อัล-อัรช์»
• การสร้างชีวิตและวิญญาณ
• การได้รับผลบุญและการลงโทษ และสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น

ต่อจากนั้นผู้เขียนได้อภิปรายเรื่องราวของอาคิเราะฮ์ แล้วจึงอภิปรายเรื่องการประทานวะห์ยูและอัลกุรอาน เรื่องความบริสุทธิ์จากความผิด (อิศมะฮ์) ของบรรดาอิมาม และเรื่อง…

…การสร้างและการตัฟวีฎ (และ "อัลมุฟัววิเฎาะฮ์" ในทัศนะของพวกเขาคือกลุ่มหนึ่งในบรรดาพวกสุดโต่ง (ฆุลาต) ซึ่งหนึ่งในคำอ้างของพวกเขาคือ อัลลอฮ์ทรงสร้างเฉพาะบรรดาอิมามเท่านั้น แล้วทรงมอบหมายให้พวกเขาสร้างโลกและสรรพสิ่งในโลก!!!) และปิดท้ายหนังสือด้วยการอภิปรายเรื่องตะกียะฮ์และเรื่องปลีกย่อยต่าง ๆ

ท่านอาจารย์อัซซันญานีได้กล่าวไว้ในบทแนะนำหนังสือ "เอาะวาอิลุลมะกอลาต" และประวัติของผู้เขียนคือ อัชชัยค์อัลมุฟีด ว่า ชีวิตทางวิชาการของเขานั้นส่วนใหญ่หมกมุ่นอยู่กับการเผยแพร่มัซฮับ การปกป้องมัซฮับ และการโต้แย้งกับผู้เห็นต่างทุกกลุ่มทุกนิกาย

ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า หนังสือเล่มนี้ของเขา รวมทั้งคำอธิบายที่เขาเขียนต่อสาส์นของอาจารย์ของเขาคือ อัศเศาะดูก ซึ่งตีพิมพ์รวมไว้ด้วยกัน ตลอดจนเชิงอรรถและบทบันทึกที่มีผู้เขียนเพิ่มเติมไว้ ล้วนเป็นพยานยืนยันในเรื่องนั้น ในหน้า 10 ภายใต้หัวข้อ "ทัศนะว่าด้วยผู้ทำสงครามกับอมีรุลมุอ์มินีน (อ.)" มีข้อความดังนี้ว่า "อัลอิมามียะฮ์ อัซซัยดียะฮ์⁽¹⁾ และอัลเคาะวาริจญ์⁽²⁾ มีความเห็นพ้องกันว่า บรรดาอันนากิษีน (ผู้ผิดสัญญา) และอัลกอสิฏีน (ผู้อธรรม) จากชาวบัศเราะฮ์และชาวชามทั้งหมด เป็นกาฟิรผู้หลงผิดและถูกสาปแช่ง เนื่องจากการที่พวกเขาทำสงครามกับอมีรุลมุอ์มินีน (อ.) และด้วยเหตุนั้น พวกเขาจะอยู่ในนรกตลอดกาล" (จบข้อความ)

إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِۦ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن يَشَآءُ

ความเห็นพ้องนี้ขัดแย้งกับอายะฮ์อันทรงเกียรติที่ว่า «แท้จริงอัลลอฮ์จะไม่ทรงอภัยโทษให้แก่การที่สิ่งหนึ่งถูกนำมาตั้งภาคีกับพระองค์ และจะทรงอภัยโทษให้แก่สิ่งอื่นจากนั้นสำหรับผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์» (ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ 4:48)

ในหนังสือเล่มนี้ ซึ่งสภาวิชาการได้มอบให้แก่ข้าพเจ้าเพื่อนำมาแนะนำในคอลัมน์ "การแนะนำและการวิพากษ์" ข้าพเจ้าได้พบบางส่วนของสิ่งที่ผู้อ่านจะพบในหนังสือเล่มอื่น ๆ เช่น อัลกาฟี อัตตะฮ์ซีบ อัลวาฟี และเล่มอื่น ๆ ได้แก่ การสาปแช่ง การกล่าวหาว่าเป็นกาฟิร และการตัดสินให้อยู่ในนรกตลอดกาล ต่อบรรดาผู้ที่อัลลอฮ์ทรงให้พวกเขาได้รับมรดกแผ่นดินและบ้านเมือง และข้าพเจ้าไม่พบการวิจารณ์หรือการคัดค้านใด ๆ จากผู้ใดเลยในบรรดาผู้ที่ผลัดกันตรวจทานหรือเขียนคำนิยมให้แก่หนังสือเล่มนี้ ทั้งที่พวกเขาเป็นมุจญ์ตะฮิดชีอะฮ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุค…

⁽¹⁾ สำหรับพวกซัยดียะฮ์แท้นั้น พวกเขาไม่ได้ยึดถือหลักความเชื่อนี้ ส่วนพวกซัยดียะฮ์สายญารูดียะฮ์นั้น พวกเขาก็เหมือนกับพวกรอฟิเฎาะฮ์ (ม.น.)

⁽²⁾ พวกเคาะวาริจญ์ ซึ่งรวมถึงพวกอิบาฎียะฮ์ด้วยนั้น เป็นผู้ที่เบี่ยงเบนออกห่างจากท่านอะลี (ร.ฎ.) ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้อยู่ในความเห็นพ้องนี้ (ม.น.)

…ยุคสมัย และเป็นมติเอกฉันท์ของพวกเขา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตำราเหล่านี้ทำให้ผู้อ่านเกิดความแค้นเคือง ความอาฆาต ความเป็นศัตรู และความเกลียดชัง และทำให้ลิ้นของพวกเขากล่าวถ้อยคำที่หยาบช้าและน่ารังเกียจที่สุดต่อบุคคลในยุคแรกของอิสลามและผู้ที่มาหลังจากพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเคาะลีฟะฮ์ทั้งสามท่าน บางท่านในบรรดามารดาของผู้ศรัทธา ตลอดจนชาวมุฮาญิรีนและอันศอรที่อยู่ร่วมกับพวกเขา ซึ่งอัลลอฮ์ทรงพอพระทัยพวกเขาและพวกเขาก็พอใจต่อพระองค์ ตามตัวบทของอัลกุรอาน

ตำราเหล่านี้คือต้นกำเนิดของฟิตนะฮ์ ผู้ที่กล่าวร้ายทุกคนต่างตักตวงจากมัน และผู้ที่สาปแช่งทุกคนก็มีที่มาจากมัน บัดนี้เราได้ชี้ให้เห็นถึงที่ซ่อนของโรคร้ายแล้ว เพื่อให้บรรดาผู้เรียกร้องสู่เอกภาพและความปรองดองจากหมู่มุจญ์ตะฮิดผู้ทรงเกียรติได้เยียวยามัน ยุคสมัยของราชวงศ์อุมัยยะฮ์และราชวงศ์อับบาซียะฮ์ ตลอดจนผู้คนในเหตุการณ์อัล-ญะมัล อัน-นะฮ์รอวาน และศิฟฟีน ได้ผ่านพ้นไปแล้ว และการสอบสวนพวกเขาเป็นสิทธิของพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

การสอบสวนพวกเขาเป็นเรื่องของพระผู้อภิบาลของฉัน ความรู้ในเรื่องนั้นสิ้นสุดอยู่ที่พระองค์ หาใช่ที่ฉันไม่ สิ่งที่พวกเขากระทำไปนั้นไม่เป็นภัยแก่ฉันเลย หากอัลลอฮ์ทรงทำให้กิจการของฉันดีงาม

บรรดาสะลัฟผู้ทรงคุณธรรมได้เสวนาโต้ตอบกับกลุ่มนิกายต่าง ๆ ในอิสลามที่ปรากฏขึ้นในยุคสมัยของพวกเขา และทัศนะของกลุ่มเหล่านั้นแพร่หลายในหมู่ผู้คน เช่น กลุ่มเกาะดะรียะฮ์ เคาะวาริจญ์ ญับรียะฮ์ ญะฮ์มียะฮ์ มุรญิอะฮ์ วะอีดียะฮ์ และกลุ่มอื่น ๆ ส่วนในยุคของเรานี้ ข้อคลุมเครือและความสงสัยในศาสนาแห่งสัจธรรมได้แพร่กระจายออกไปจากกลุ่มชนอื่น ๆ เช่น ผู้เผยแผ่ศาสนาคริสต์และผู้ชักชวนให้เข้ารีตคริสต์ พร้อมด้วยรัฐต่าง ๆ ที่สนับสนุนพวกเขาด้วยทรัพย์สินและกำลังคน ซึ่งพวกเขาได้ขายตัวเองและผู้อื่นให้แก่ลัทธิล่าอาณานิคม และเช่นผู้เรียกร้องสู่ความไร้ศาสนาและความเสื่อมทราม แล้วบรรดาผู้เรียกร้องสู่อิสลามและผู้ปกป้องอิสลามอยู่ที่ไหนเล่า ที่จะผลักดันความเท็จของพวกเขาและยับยั้งความลำพองของพวกเขา? สิ่งเช่นนี้แหละที่เราขอให้บรรดาอิมามมุจญ์ตะฮิดหันมาให้ความสนใจ และอัลลอฮ์คือผู้ทรงประทานความสำเร็จและผู้ทรงช่วยเหลือ

มุหัมมัด บะฮ์ญะฮ์ อัล-บัยฏอร

สรุปข้อแตกต่างต่าง ๆ ที่ปรากฏในหนังสือเล่มนี้และในแหล่งอื่น ๆ

(หน้าว่าง)

อะกีดะฮ์ระหว่างอะฮ์ลุซซุนนะฮ์กับชีอะฮ์

อัลกุรอานอันทรงเกียรติ

อัล-หะดีษ

⁽¹⁾ อย่างไรก็ตาม ชีอะฮ์จำนวนมากปฏิเสธข้อกล่าวหานี้ แต่ไม่อาจตัดสินแนวคิดของพวกเขาได้ เนื่องจากพวกเขามีความเชื่อเรื่องตะกียะฮ์ (ดูหน้า 7 ของหนังสือเล่มนี้)

ศอฮาบะฮ์

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

…จัดอยู่ในประเภทของการวินิจฉัย (อิจญ์ติฮาด) ที่พวกเขาได้กระทำไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ และสถานการณ์แวดล้อมของมันก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว เราจึงไม่อาจนำเรื่องนั้นมาเป็นฐานสร้างความเคียดแค้นที่สืบทอดต่อไปตามชั่วอายุคน แท้จริงพวกเขาคือผู้ที่อัลลอฮ์ได้ตรัสถึงด้วยถ้อยคำที่ดีที่สุดที่พระองค์เคยตรัสถึงกลุ่มชนใด ๆ พระองค์ทรงยกย่องพวกเขาไว้ในหลายแห่ง และทรงประกาศความบริสุทธิ์ให้แก่บางคนในหมู่พวกเขาอย่างเจาะจง ดังนั้นจึงไม่อนุญาตให้ผู้ใดกล่าวหาพวกเขาหลังจากนั้นอีก และการกระทำเช่นนี้ก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ แก่ผู้ใดทั้งสิ้น

ทัศนะของชีอะฮ์

…(พวกเขายกให้ท่าน)อะลี (ร.ฎ.) อยู่ในฐานะพิเศษ บางกลุ่มเห็นว่าท่านเป็นวะศีย์ (ผู้ได้รับมอบหมายให้สืบทอดตำแหน่ง) บางกลุ่มเห็นว่าท่านเป็นนบี และบางกลุ่มถึงกับเห็นว่าท่านเป็นพระเจ้า ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตัดสินชาวมุสลิมตามจุดยืนที่มีต่อท่าน ผู้ใดได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ก่อนท่าน ผู้นั้นคือผู้อธรรมหรือผู้ปฏิเสธศรัทธา ผู้ใดมีความเห็นขัดแย้งกับท่าน ผู้นั้นคือผู้อธรรม ผู้ปฏิเสธศรัทธา หรือผู้ละเมิด (ฟาซิก) และเช่นเดียวกันกับผู้ที่ขัดแย้งกับลูกหลานของท่าน

จากจุดนี้เองที่พวกเขาได้สร้างช่องว่างอันใหญ่หลวงในประวัติศาสตร์ อันเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูและการกล่าวเท็จใส่ร้าย จนประเด็นชีอะฮ์กลายเป็นสำนักทางประวัติศาสตร์ที่สืบทอดคำสอนอันเป็นภัยเหล่านี้ต่อไปตลอดชั่วอายุคน

อะกีดะฮ์เตาฮีด

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

พวกเขาศรัทธาว่าอัลลอฮ์คือพระผู้ทรงเอกะ ผู้ทรงพิชิต ไม่มีภาคีใดสำหรับพระองค์ ไม่มีผู้เทียบเคียง ไม่มีผู้เสมอเหมือน และไม่มีสื่อกลางใด ๆ ระหว่างพระองค์กับบ่าวของพระองค์

لَيْسَ كَمِثْلِهِۦ شَىْءٌ

พวกเขาศรัทธาต่ออายะฮ์ที่ว่าด้วยคุณลักษณะ (ศิฟาต) ของพระองค์ตามที่ได้ระบุมา โดยไม่ตีความให้ผิดไปจากความหมาย (ตะอ์วีล) ไม่ปฏิเสธคุณลักษณะ (ตะอ์ฏีล) และไม่เปรียบเทียบพระองค์กับสิ่งถูกสร้าง (ตัชบีฮ์) «ไม่มีสิ่งใดเสมือนพระองค์» (ซูเราะฮ์อัช-ชูรอ 42:11) และศรัทธาว่าพระองค์ได้ทรงส่ง…

ทัศนะของชีอะฮ์

พวกเขาศรัทธาต่ออัลลอฮ์ตะอาลาและความเป็นเอกะของพระองค์ แต่พวกเขากลับปะปนความเชื่อนี้ด้วยการกระทำที่เป็นชิริก

พวกเขาวิงวอนขอต่อบ่าวอื่นนอกจากอัลลอฮ์ โดยกล่าวว่า "โอ้อะลี โอ้หุซัยน์ โอ้ซัยนับ" และพวกเขาบนบานและเชือดสัตว์พลีเพื่อผู้อื่น…

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

مَن ذَا ٱلَّذِى يَشْفَعُ عِندَهُۥٓ إِلَّا بِإِذْنِهِۦ

…บรรดานบี และทรงมอบหมายให้พวกท่านเผยแผ่สาส์น พวกท่านได้เผยแผ่ครบถ้วนโดยมิได้ปกปิดสิ่งใดไว้เลย พวกเขาศรัทธาว่าเรื่องเร้นลับ (อัล-ฆัยบ์) เป็นของอัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว การให้ความช่วยเหลือ (ชะฟาอะฮ์) มีเงื่อนไข «ใครเล่าที่จะให้ความช่วยเหลือ ณ พระองค์ได้ เว้นแต่ด้วยอนุมัติของพระองค์» (ซูเราะฮ์อัล-บะเกาะเราะฮ์ 2:255) การวิงวอนขอ (ดุอาอ์) การบนบาน การเชือดสัตว์พลี และการร้องขอ จะต้องกระทำต่อพระองค์ผู้ทรงมหาบริสุทธิ์เท่านั้น ไม่อนุญาตให้กระทำต่อผู้อื่น พระองค์เพียงผู้เดียวที่ทรงครอบครองความดีและความชั่ว ไม่มีผู้ใดมีอำนาจหรือการจัดการใด ๆ ร่วมกับพระองค์ ไม่ว่าจะยังมีชีวิตอยู่หรือสิ้นชีวิตไปแล้ว ทุกคนล้วนต้องพึ่งพาความโปรดปรานและความเมตตาของพระองค์ ตามทัศนะของพวกเขา การรู้จักอัลลอฮ์เป็นสิ่งจำเป็นด้วยบทบัญญัติ (ชะรีอะฮ์) และด้วยสัญญาณต่าง ๆ ของอัลลอฮ์ ก่อนสติปัญญาซึ่งอาจไม่ได้รับทางนำ จากนั้นมนุษย์จึงใช้สติปัญญาใคร่ครวญเพื่อให้จิตใจสงบมั่น

ทัศนะของชีอะฮ์

…อัลลอฮ์ พวกเขาร้องขอจากผู้ที่ตายไปแล้วให้ช่วยปลดเปลื้องความต้องการต่าง ๆ พวกเขามีบทดุอาอ์และบทกวีมากมายที่ยืนยันความหมายนี้ และใช้บทเหล่านั้นในการประกอบอิบาดะฮ์ พวกเขาเชื่อว่าบรรดาอิมามของพวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ปราศจากความผิด (มะอ์ศูม) รู้เรื่องเร้นลับ และมีส่วนในการบริหารจัดการจักรวาล

ชีอะฮ์คือผู้ประดิษฐ์ลัทธิศูฟีขึ้นเพื่อตอกย้ำความหมายอันเบี่ยงเบนเหล่านี้ พวกเขาอ้างว่าบรรดาวะลีย์ บรรดาอัล-อักฏ็อบ และอะฮ์ลุลบัยต์มีอำนาจพิเศษเฉพาะ พวกเขาปลูกฝังแก่ผู้ติดตามถึงความเหนือกว่าทางชนชั้นในศาสนา และอ้างว่าสถานะนี้ตกทอดไปสู่ลูกหลานโดยการสืบมรดก ทั้งหมดนี้ไม่มีรากฐานใด ๆ ในศาสนา

ตามทัศนะของพวกเขา การรู้จักอัลลอฮ์เป็นสิ่งจำเป็นด้วยสติปัญญา มิใช่ด้วยบทบัญญัติ สิ่งที่มีอยู่ในอัลกุรอานเป็นเพียงการยืนยันข้อตัดสินของสติปัญญา มิใช่การวางหลักการขึ้นใหม่

การเห็นอัลลอฮ์

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾ إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿٢٣﴾

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์: เป็นไปได้ในอาคิเราะฮ์เท่านั้น ด้วยดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่งที่ว่า «ในวันนั้น ใบหน้าทั้งหลายจะเบิกบานแจ่มใส มองดูพระเจ้าของมัน» (ซูเราะฮ์อัล-กิยามะฮ์ 75:22-23)

ทัศนะของชีอะฮ์: เป็นไปไม่ได้ ทั้งในโลกนี้และในอาคิเราะฮ์

เรื่องเร้นลับ (อัล-ฆัยบ์)

وَلَا يُحِيطُونَ بِشَىْءٍ مِّنْ عِلْمِهِۦٓ إِلَّا بِمَا شَآءَ

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์: อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งทรงสงวนความรู้ในเรื่องเร้นลับไว้สำหรับพระองค์เอง พระองค์เพียงทรงเปิดเผยเรื่องเร้นลับบางประการแก่บรรดานบีของพระองค์ รวมถึงท่านนบีมุหัมมัด ﷺ ด้วยความจำเป็นบางประการ «และพวกเขาจะไม่ล่วงรู้สิ่งใดจากความรู้ของพระองค์ เว้นแต่สิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์» (ซูเราะฮ์อัล-บะเกาะเราะฮ์ 2:255)

ทัศนะของชีอะฮ์: พวกเขาอ้างว่าการรู้เรื่องเร้นลับเป็นสิทธิ์ของบรรดาอิมามของพวกเขาเท่านั้น (และมิใช่สิทธิ์ของท่านนบีที่จะบอกเล่าเรื่องเร้นลับ) ด้วยเหตุนี้ บางคนในหมู่พวกเขาจึงยกสถานะความเป็นพระเจ้าให้แก่บรรดาอิมามเหล่านี้

วงศ์วานของท่านเราะซูล ﷺ

ทัศนะของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

พวกเขาคือผู้ที่ปฏิบัติตามท่านในศาสนาอิสลาม (ตามทัศนะที่ถูกต้องที่สุด) บ้างก็ว่าพวกเขาคือผู้ยำเกรงในหมู่ประชาชาติของท่าน และบ้างก็ว่าพวกเขาคือญาติใกล้ชิดของท่านที่ศรัทธาจากตระกูลบนีฮาชิมและบนีอับดุลมุฏฏอลิบ

ทัศนะของชีอะฮ์

พวกเขาคือลูกเขยของท่าน คืออะลี (ร.ฎ.) และบุตรของอะลีบางคนเท่านั้น ต่อจากนั้นคือบุตรและหลานของพวกเขาในรุ่นถัดมา

ชะรีอะฮ์และหะกีเกาะฮ์

ทัศนะของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

ٱلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ

พวกเขาเห็นว่าชะรีอะฮ์ก็คือหะกีเกาะฮ์ (สัจธรรม) และท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ มิได้ปกปิดความรู้สิ่งใดไว้จากประชาชาติของท่านเลย ท่านมิได้ละทิ้งความดีใด ๆ ไว้ เว้นแต่ท่านได้ชี้แนะมันแก่เราแล้ว และมิได้ละทิ้งความชั่วใด ๆ ไว้ เว้นแต่ท่านได้เตือนเราให้ระวังมันแล้ว อัลลอฮ์ตะอาลาได้ตรัสไว้ว่า «วันนี้ข้าได้ทำให้ศาสนาของพวกเจ้าสมบูรณ์แล้วสำหรับพวกเจ้า» (ซูเราะฮ์อัล-มาอิดะฮ์ 5:3) และแหล่งที่มาของศาสนาคืออัลกุรอานและซุนนะฮ์ ซึ่งไม่ต้องการสิ่งอื่นใดมาเติมเต็ม แนวทางของการปฏิบัติ การทำอิบาดะฮ์ และการเชื่อมสัมพันธ์กับอัลลอฮ์นั้นชัดเจน โดยไม่ต้องผ่านสื่อกลางใด ๆ และผู้ที่รู้สภาพที่แท้จริงของบ่าวทั้งหลายคืออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว และเราจะไม่ยกย่องรับรองความบริสุทธิ์ของผู้ใดเหนืออัลลอฮ์

ทัศนะของชีอะฮ์

พวกเขาเห็นว่าชะรีอะฮ์คือบทบัญญัติต่าง ๆ ที่ท่านนบี ﷺ นำมา ซึ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนทั่วไปและผู้ที่มีความเข้าใจผิวเผินเท่านั้น ส่วนหะกีเกาะฮ์หรือความรู้เฉพาะเกี่ยวกับอัลลอฮ์นั้น ไม่มีผู้ใดรู้นอกจากบรรดาอิมามแห่งอะฮ์ลุลบัยต์ (หมายถึงสมาชิกบางคนในครอบครัวของท่านนบี ﷺ เท่านั้น) และพวกเขาได้รับความรู้แห่งหะกีเกาะฮ์โดยการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น และคงเป็นความลับอยู่กับพวกเขา และบรรดาอิมามนั้นได้รับการปกป้องให้พ้นจากความผิดพลาด (มะอ์ศูม) การกระทำทั้งหมดของพวกเขาถือเป็นบทบัญญัติ และพฤติกรรมทั้งหมดของพวกเขาเป็นที่อนุญาต และการเชื่อมสัมพันธ์กับอัลลอฮ์จะสำเร็จได้ก็โดยผ่านสื่อกลางเท่านั้น นั่นคือบรรดาอิมามของพวกเขา ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตกลงไปใน […]

ทัศนะของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

…และคำพูดของทุกคนนั้นอาจถูกรับหรือถูกละทิ้งได้ ยกเว้นท่านนบี ﷺ ผู้ได้รับการคุ้มครองจากความผิดพลาด (มะอ์ศูม)

ทัศนะของชีอะฮ์

…ในการตั้งฉายานามที่เกินเลยให้แก่ตนเอง เช่น คำของพวกเขาว่า "วะลียุลลอฮ์ (ผู้เป็นที่รักใกล้ชิดของอัลลอฮ์), ประตูของอัลลอฮ์, ผู้บริสุทธิ์จากความผิด (อัล-มะอ์ศูม), หุจญะตุลลอฮ์ (หลักฐานของอัลลอฮ์) ฯลฯ"

ฟิกฮ์ (นิติศาสตร์อิสลาม)

ทัศนะของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

อะฮ์ลุซซุนนะฮ์ยึดมั่นในบทบัญญัติของอัลกุรอานอันทรงเกียรติอย่างเคร่งครัดทุกประการ โดยมีคำพูดและการกระทำของท่านเราะซูล ﷺ ตามที่ซุนนะฮ์อันบริสุทธิ์ได้นำมา เป็นสิ่งที่อธิบายบทบัญญัติเหล่านั้นแก่พวกเขา ส่วนคำพูดของศอฮาบะฮ์และตาบิอีนผู้น่าเชื่อถือนั้นเป็นสิ่งที่ได้รับการพึ่งพาอย่างมากในเรื่องดังกล่าว เพราะพวกเขาเป็นผู้ที่ใกล้ชิดท่านเราะซูล ﷺ มากที่สุดในด้านยุคสมัย และเป็นผู้ที่มีความจริงใจที่สุดในการเผชิญบททดสอบร่วมกับท่าน

ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์บัญญัติสิ่งใหม่ในศาสนานี้หลังจากที่อัลลอฮ์ได้ทรงทำให้มันสมบูรณ์แล้ว แต่ในการทำความเข้าใจรายละเอียด ประเด็นที่เกิดขึ้นใหม่ และอัล-มะศอลิห์ อัล-มุรสะละฮ์ (ผลประโยชน์ที่ไม่มีตัวบทระบุโดยเฉพาะ) นั้น ให้กลับไปยังนักวิชาการมุสลิมผู้น่าเชื่อถือ ภายในขอบเขตของอัลกุรอานและซุนนะฮ์เท่านั้น ไม่ใช่สิ่งอื่น

ทัศนะของชีอะฮ์

พวกเขาอาศัยแหล่งอ้างอิงเฉพาะของพวกเขาเอง ได้แก่ สิ่งที่พวกเขาอ้างว่ามาจากอิมามของพวกเขา (ซึ่งพวกเขาถือว่าเป็น "อัล-มุหัดดะษูน" คือผู้ได้รับการดลใจ) สิ่งที่พวกเขาตีความอายะฮ์ต่าง ๆ ของอัลลอฮ์ และสิ่งที่พวกเขาจงใจขัดแย้งกับประชาชาติส่วนใหญ่ และพวกเขาเห็นว่าอิมามของพวกเขาซึ่งเป็นมุจญ์ตะฮิดและมะอ์ศูมนั้นมีสิทธิ์บัญญัติหุก่มใหม่ ๆ ขึ้นมา ดังที่ได้เกิดขึ้นจริงในเรื่องต่อไปนี้:

ก) การอะซาน เวลาละหมาด ท่วงท่า และวิธีการละหมาด ข) เวลาของการถือศีลอดและการละศีลอด ค) พิธีกรรมฮัจญ์และการซิยาเราะฮ์ ง) บางประการเกี่ยวกับซะกาตและผู้มีสิทธิ์ได้รับซะกาต จ) การแบ่งมรดก

และพวกเขามุ่งมั่นอย่างยิ่งที่จะขัดแย้งกับอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ และขยายวงของความขัดแย้งให้กว้างออกไปอยู่เสมอ

อัล-วะลาอ์ (ความภักดี)

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

يُطِعِ ٱلرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ ٱللَّهَ

لا طاعة لمخلوق في معصية الخالق

(คือการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์) พวกเขาเห็นว่าความภักดีเช่นนี้มีให้แก่ท่านเราะซูลของอัลลอฮ์ ﷺ เท่านั้น เนื่องจากพระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่งว่า «ผู้ใดเชื่อฟังเราะซูล แน่นอนเขาได้เชื่อฟังอัลลอฮ์แล้ว» (ซูเราะฮ์อัน-นิสาอ์ 4:80) ส่วนผู้คนอื่นนอกจากท่าน จะไม่มีความภักดีให้แก่เขา เว้นแต่ตามที่หลักเกณฑ์ทางศาสนาได้กำหนดไว้ เพราะไม่มีการเชื่อฟังสิ่งถูกสร้างในการฝ่าฝืนพระผู้สร้าง

ทัศนะของชีอะฮ์

พวกเขาเห็นว่าความภักดีเป็นรุก่นหนึ่งของอีมาน ซึ่งในทัศนะของพวกเขาคือการเชื่อมั่นต่ออิมามทั้งสิบสองคน (ในจำนวนนั้นมีผู้ที่พำนักอยู่ในห้องใต้ดิน) ดังนั้นผู้ที่มิได้ภักดีต่ออะฮ์ลุลบัยต์ตามความเข้าใจของพวกเขา จะไม่ถูกนับว่าเป็นผู้มีอีมาน ไม่ละหมาดตามหลังเขา และไม่จ่ายซะกาตที่เป็นวาญิบให้แก่เขา แต่จะให้ศอดะเกาะฮ์ทั่วไปแก่เขาเช่นเดียวกับที่ให้แก่กาฟิร

อัต-ตะกียะฮ์

ทัศนะของอะฮ์ลุสซุนนะฮ์วัลญะมาอะฮ์

من غشّ فليس منا

الحرب خدعة

(คือการที่บุคคลแสดงออกสิ่งที่แตกต่างจากที่ซ่อนไว้ในใจ เพื่อป้องกันอันตราย) ในทัศนะของพวกเขา ไม่อนุญาตให้มุสลิมหลอกลวงบรรดามุสลิมด้วยคำพูดหรือการแสดงออกใด ๆ เนื่องจากคำกล่าวของท่านนบี ﷺ ว่า «ผู้ใดคดโกง เขาไม่ใช่พวกเรา» และไม่อนุญาตให้ทำตะกียะฮ์ เว้นแต่กับพวกกาฟิรผู้เป็นศัตรูของศาสนา และในภาวะสงครามเท่านั้น โดยถือว่าสงครามนั้นคือการหลอกล่อ มุสลิมจะต้องเป็นผู้สัจจริง กล้าหาญในการยืนหยัดเพื่อความจริง ไม่เสแสร้ง…

ทัศนะของชีอะฮ์

แม้พวกเขาจะมีหลายกลุ่มที่แตกต่างกัน แต่ทุกกลุ่มต่างเห็นว่าตะกียะฮ์เป็นฟัรฎู ซึ่งมัซฮับจะดำรงอยู่ไม่ได้หากปราศจากมัน พวกเขารับหลักการของมันทั้งในที่ลับและที่แจ้ง และปฏิบัติตามมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก พวกเขาจึงยกย่องเยินยออย่างเกินเลยต่อผู้ที่พวกเขามองว่าเป็นกาฟิรซึ่งสมควรถูกสังหารและทำลายล้าง และพวกเขาตัดสินหุกุมกุฟร์แก่ทุกคนที่ไม่ได้อยู่บนมัซฮับของพวกเขา และในทัศนะของพวกเขา (เป้าหมาย…

อิมามะฮ์ หรือการเป็นประมุขของรัฐ

⁽¹⁾ พวกเขารายงานจากบรรดาอิมามของพวกเขาว่า «อัต-ตะกียะฮ์ (การอำพรางความเชื่อ) คือศาสนาของฉันและศาสนาของบรรพบุรุษของฉัน» และคำกล่าวของพวกเขาที่ว่า «ผู้ใดไม่มีตะกียะฮ์ ผู้นั้นไม่มีศาสนา» และในหนังสือ อัล-อิสลาม สะบีลุสสะอาดะฮ์ วัสสลาม หน้า 109 ซึ่งเป็นหนังสืออ้างอิงหลักเล่มหนึ่งของพวกเขา ระบุว่า «หากมุกัลลัฟ (ผู้บรรลุศาสนภาวะ) คาดว่าจะเกิดอันตรายแก่ตัวเขาหรือทรัพย์สินของเขา หรือเกิดความเสียหายต่อระเบียบส่วนรวม ก็จำเป็นที่เขาจะต้องละทิ้งการสั่งใช้ในสิ่งที่ดีและการห้ามปรามจากสิ่งที่ชั่ว และหุก่มนี้เป็นลักษณะเฉพาะของชีอะฮ์ ซึ่งเรียกว่า อัต-ตะกียะฮ์» เป็นที่ชัดเจนว่าคำพูดนี้ทำให้ฟัรฎูการญิฮาดเป็นโมฆะ และขัดแย้งกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา

⁽²⁾ อะฮ์ลุซซุนนะฮ์บางท่านได้ตั้งเงื่อนไขว่า เขาจะต้องมาจากเผ่ากุร็อยช์ ไม่ว่าจะมาจากตระกูลย่อยใดในหมู่พวกเขาก็ตาม

บทส่งท้าย

เจตนาของข้าพเจ้าคือการเผยแพร่คำตักเตือนที่อุละมาอ์บางท่านแห่งอัล-อัซฮัรได้เขียนถึงชัยค์แห่งอัล-อัซฮัร ให้ท่านอย่าเข้าไปพัวพันกับการสนับสนุนมัซฮับอิมามียะฮ์ ญะอ์ฟะรียะฮ์ และชี้ว่าการทำให้อะฮ์ลุซซุนนะฮ์กับชีอะฮ์ญะอ์ฟะรียะฮ์ใกล้ชิดกันนั้นเป็นไปไม่ได้ อุละมาอ์เหล่านั้นได้รับรายงานจากผู้แทนบางคนของมหาวิทยาลัยอัล-อัซฮัรที่ประจำอยู่ในซีเรียและเลบานอนว่า ชีอะฮ์ที่นั่นยังคงอยู่ในสภาพเดิมของพวกเขา ห่างไกลอย่างยิ่งจากความเป็นชาติอาหรับและจากอิสลาม และไม่อาจสร้างความปรองดองกับพวกเขาได้ ขออัลลอฮ์ทรงประทานความจำเริญแก่บรรดาอุละมาอ์ผู้ให้คำตักเตือนเหล่านั้น ได้แก่ ท่านอาจารย์ชัยค์มุฮัมมัด อะเราะฟะฮ์ สมาชิกคณะอุละมาอ์อาวุโส ชัยค์ฏอฮา มุฮัมมัด อัส-สากิต ชัยค์อับดุลละฏีฟ อัส-สุบกี บทความที่ตีพิมพ์ในนิตยสารรอยะตุลอิสลาม ณ กรุงริยาด ของชัยค์อิบรอฮีม อัล-ญับฮาน และท่านอื่น ๆ

ในหนังสือรวมบทกวี (ดีวาน) ของอัส-สัยยิดอับดุรเราะห์มาน บิน อุบัยดิลลาฮ์ อัส-สักกอฟ ผู้ซึ่งบรรดาสหายของเขาขนานนามว่า "มุฟตีแห่งฮัฎเราะมูต" มีเนื้อหาบางส่วนที่เป็นชิริก และในดีวานดังกล่าวมีบทกวีบทหนึ่งที่อัส-สัยยิดอับดุรเราะห์มาน อัส-สักกอฟ ประพันธ์ส่งถึงอิมามแห่งเยเมน ยะห์ยา ฮะมีดุดดีน ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน พร้อมทั้งบทตอบของอิมามต่อบทกวีนั้น ข้าพเจ้าขอคัดบทกวีต่อไปนี้มาจากหน้า 446:

พวกเราสาปแช่งศัตรูของพวกท่านอย่างเปิดเผย ขอการสาปแช่งของพระเจ้าจงประสบแก่พวกเขาตลอดไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ศัตรูของพวกท่านจะรอดพ้นได้อย่างไร หากพวกท่านมา ณ วันแห่งการชำระบัญชีพร้อมกับอัล-บะตูล (ฟาฏิมะฮ์) สู่ลานชุมนุม

และนี่คือบทตอบของอิมามที่โต้ตอบเขา จากหน้า 447:

เขาเดินตามรอยซุนนะฮ์อันเจิดจรัส ช่างประเสริฐยิ่งนักซุนนะฮ์ของผู้ประเสริฐที่สุดในบรรดาผู้ที่เคยย่างเหยียบผืนดิน เขาไม่ยอมรับลัทธิของพวกเราะวาฟิฎมาเป็นแนวทาง และเขาก็ไม่ได้เป็นผู้ยึดแนวญับรียะฮ์ (ลัทธิบังคับ) เช่นเดียวกับญะฮ์ม

ผู้อธิบาย (ชาริห์) กล่าวไว้ว่า

พวกเราะวาฟิฎคือกลุ่มหนึ่งของชีอะฮ์ที่ปฏิเสธซัยด์ บิน อะลี และแยกตัวออกจากเขา เมื่อเขาไม่ยอมตามพวกเขาในการประกาศตัดขาดจากท่านชัยค์ทั้งสอง ส่วนญะฮ์ม บิน ศ็อฟวาน คือหัวหน้าของพวกญับรียะฮ์ขนานแท้⁽¹⁾

ดังนั้น อิมามยะห์ยา ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน จึงไม่ยอมรับแนวทางของพวกรอฟิเฎาะฮ์ในเรื่องการตัดขาดจากท่านชัยค์ทั้งสอง คืออบูบักรและอุมัร (ร.ฎ.) ท่านไม่เคยกล่าวว่าทั้งสองได้อธรรมต่อท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัล-บะตูล บุตรีของท่านนบี ﷺ ด้วยการห้ามนางมิให้ได้รับมรดกในที่ดิน «ฟะดัก» และท่านไม่ถือว่าการกระทำนั้นเป็นการอธรรม เพราะเป็นที่ยืนยันแน่ชัดสำหรับท่านแล้วว่า ท่านนบี ﷺ นั้นไม่มีการสืบทอดมรดก อีกทั้งท่านอัล-อับบาส ลุงของท่านนบี ﷺ ก็ได้ละทิ้งส่วนมรดกของตน และบรรดาภรรยาของท่านนบี ﷺ ก็ไม่ได้เรียกร้องมรดกของพวกนางในที่ดินฟะดักเช่นกัน

تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ

เมื่อท่านซัยยิดมุฮัมมัด บิน อะกีล ได้มอบหนังสือ «อัน-นะศออิห์ อัล-กาฟิยะฮ์ ลิมัน ยะตะวัลลา มุอาวิยะฮ์» (คำตักเตือนอันเพียงพอสำหรับผู้ที่ภักดีต่อมุอาวิยะฮ์) ให้แก่ท่าน ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน ท่านได้สั่งห้ามมิให้เผยแพร่หนังสือเล่มดังกล่าว และกล่าวว่า «นั่นคือประชาชาติหนึ่งที่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว สำหรับพวกเขาคือสิ่งที่พวกเขาได้แสวงหาไว้ และสำหรับพวกท่านคือสิ่งที่พวกท่านได้แสวงหาไว้» (ซูเราะฮ์อัล-บะเกาะเราะฮ์ 2:134)

ก่อนที่ท่านจะขึ้นปกครองเยเมน ตำราหะดีษของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ เช่น อัล-บุคอรีและมุสลิม ถูกอ่านกันได้เพียงอย่างลับ ๆ เท่านั้น พวกซัยดียะฮ์สายญารูดียะฮ์เรียกตำราเหล่านั้นว่า "ตำราของพวกนะวาศิบ" และห้ามไม่ให้อ่าน ตำราเหล่านั้นจึงถูกอ่านกันอย่างลับ ๆ ครั้นเมื่อท่านขึ้นปกครอง ตำราเหล่านั้นก็ถูกอ่านกันอย่างเปิดเผย ท่านยังได้ซื้อตำราเหล่านั้นมาแจกจ่ายให้แก่มัสยิดต่าง ๆ และผู้ใดที่ได้อ่านบัญชีรายชื่อหนังสือของหอสมุดอัล-มุตะวักกิลียะฮ์ที่เมืองศ็อนอาอ์

⁽¹⁾ ประโยชน์ของคำอธิบายนี้อยู่ที่การแสดงให้เห็นว่า บรรดาอิมามแห่งเยเมนนั้นเป็นพวกซัยดียะฮ์

…แห่งเยเมนที่จัดพิมพ์ที่เมืองศอนอาอ์ ก็จะพบว่าในนั้นมีบรรดาตำราหะดีษของอะฮ์ลุซซุนนะฮ์ซึ่งท่านอิหม่ามยะห์ยา (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) ได้มอบไว้เป็นวะกัฟ และนักวิชาการบางท่านของเยเมนได้กล่าวไว้ว่า กาลเวลาได้เปลี่ยนไปแล้ว ราชวงศ์บนีอุมัยยะฮ์และราชวงศ์บนีอับบาสก็ได้สิ้นไปแล้ว แล้วเหตุใดจนถึงทุกวันนี้ผู้คนยังคงรื้อฟื้นโศกนาฏกรรมเหล่านั้นขึ้นมาอีก

นี่คือสิ่งที่ข้าพเจ้าได้ดำริขึ้นในโอกาสนี้ ขออัลลอฮ์ทรงประทานเศาะละวาตและสลามแด่นายของเรา ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ ตลอดจนวงศ์วานและบรรดาศอฮาบะฮ์ของท่าน

๑๔ เราะญับ ปี ฮ.ศ. ๑๓๘๐

มุฮัมมัด นะศีฟ